Wakker worden met een zonnetje in Krakau is fijn. Vroeg aan het ontbijt, we willen op stap.
We lopen in een half uurtje naar het Schindler museum. Dat museum gaat niet, wat veel mensen denken, over de film Schindler’s List uit 1993 van Steven Spielberg. Wat overigens een geweldige film is over Oskar Schindler die vele locale Joden wist te redden. Nee, het museum geeft Krakau weer gedurende de bezettingstijd van de nazi’s van 1939-1945.
Het museum laat weergaloos het leven zien van de gewone Joden in Krakau. Subliem getoond in chronologische volgorde met foto’s, ooggetuigenverklaringen, soundtracks, voorwerpen, documenten, hele nagebouwde kamers. Dit museum is het absoluut waard om langer voor in Krakau te blijven.
Nu even ontspannen. We lopen naar het prachtige oude stadsdeel. Krakau kwam als stad ongeschonden de oorlog door en heeft mooie gebouwen, pleinen, terrassen, leuke winkels en marktjes. Het is een rustige, veilige stad, en opvallend schoon. Abri’s worden met rust gelaten en nergens groepen hangjongeren. Veel speelplaatsen voor de jeugd die daar ook echt spelen. Nergens autogetoeter, luide stemmen of harde muziek. Iedereen wacht keurig met oversteken tot het licht groen is. In Nederland ben je dan al gauw een looser. Iedere automobilist stopt hier voor overstekende voetgangers en fietsers peddelen rustig voorbij en rijden je niet van je sokken. Een verademing. Eerlijkheidshalve zijn ze ook niet heel uitbundig. Of humor in hun genen zit is twijfelachtig. Aan groeten doen ze niet. Ze vieren hun naamdag i.p.v. hun verjaardag en ze zijn gek op barnsteen. Zover mijn analyse.
Bij een klein winkeltje met zelfgemaakte wodka laten we ons even gaan. We komen voor vlierboomwodka. We mogen proeven. Het is niet te \doen. Alles is lekker. De wodkamevrouw ruikt haar kans. We lopen de winkel uit met vlierboom-, citroen-, lemon-, roos -, honing- en chocoladewodka. Mocht de wodka de winter halen zitten wij er van binnen warm bij. Echt moeilijk om te maken lijkt het me niet. Ik heb een fles vlierboomlikeur gemaakt. Over een paar weken weet ik of het echt zo makkelijk is. Waarschijnlijk is het veel lastiger.
Lekker laatste keer uit eten in Krakau. Morgen rijden we verder naar het Tatra gebergte. Daar heb ik heel veel zin in. Bergen, joepie!
