Boomknuffelen op blote voeten

Op één dag kan het alle kanten uitgaan en het leuke van de ochtend is dat de dag nog helemaal blanco voor je ligt. Eerst maar over de markt in Chantilly. Ik ben dol op franse marktjes en kom er nooit met lege handen vandaan. Het is dan ook onvermijdelijk dat ik de markt verlaat met een paar gevulde tasjes. In Coye-le-Fôret is ook een markt maar dan moet je hanenpoten willen kopen en dat wil ik niet. Wegwezen dus. Door naar Senlis.

Senlis ligt op een heuvel van zandsteen en dat zie je aan de lichtgele gebouwen. Omdat de steensoort zo makkelijk weghakt zijn er ondergronds flink wat ruimtes uitgehakt. Voor extra ruimte onder het huis maar vaak ook gemaakt als schuilplaats. Bij verbouwingen schijnt men regelmatig op onontdekte kelders te stuiten. Ik verblijf echter liever boven de grond.

Midden in het stadje staat een imposante kathedraal. Binnen is de organist aan het inspelen op het orgel voor een bruiloft later die dag. Wat een ongelooflijke herrie komt er uit die drie(!) orgels. Even een kaarsje aansteken (dat doe ik altijd, mijn gedachten gaan dan heel sterk naar iets of iemand uit) en vlug naar buiten.

In een mooi parkje staat een heel oude boom met zijn brede wortels gelouwerd in het midden van een grasveld. Ervoor staat een man blootvoets. Zijn schoenen staan keurig naast de boom. De man houdt zijn handen op de boom en hij lijkt de boom te omhelzen. Het intrigeert me, hij straalt een enorme rust en tevredenheid uit. Ik vraag hem of hij wil vertellen waarom hij hier deze boom staat te knuffelen. Er ontstaat een verrassend mooi gesprek. We zien de bomen boven de grond maar onder de grond zitten kilometers schimmeldraden die de bomen verbinden en zo maken ze contact. Dit heet Wood Wide Web. Dat vind ik grappig. Maar vanwaar die blote voeten? Het schijnt dat de vibraties van de boom dan beter kunnen worden doorgegeven. Je komt dan tot rust en je zal het merken aan je evenwicht. ‘Wil je het ook proberen?’

Bart geeft aan dat hij niet direct de behoefte heeft mee te doen maar ik wil het wel proberen. Spijt hebben van dingen die je niet doet is erger dan publiekelijk op blote voeten een boom knuffelen. Dacht pinses Irene dat ook? De grond voelt helemaal niet koud aan. Ik ga op en naast de grote wortels staan en leg mijn handen op de oude boom en sluit mijn ogen. Ik voel de bast onder mijn handen maar sluit me af van alle gedachtes. Er komt een soort rust over me.

Als ik mijn ogen open zie ik Bart zijn schoenen uittrekken. ‘We doen alles samen dus dit ook’ grijnst hij en omhelst de boom. Ik heb echt een heel leuke man.

We danken de man en lopen verder. Op een terras heb ik een leuke babbel met de plaatselijke clochard maar het eerdere gesprek houdt me nog bezig. We gaan naar het Fôret d’Hallate. Niet om daar de bomen te knuffelen maar om er een mooie wandeltocht te maken. Wat ben ik toch gek op bossen. De aarde is op veel plekken omgewoeld door de zwijnen maar we zien ze niet. Twee herten springen soepel ons voorbij. Ik geniet.

We eten een heerlijke pasta in een gezellig Italiaans restaurant en zijn pas laat op de hotelkamer terug. Een warme douche en dan zit de dag erop. Maar morgen begint de dag vast net als vandaag. Helemaal blanco om zelf weer in te kleuren. Dat is een fijne gedachte.