De spin Sebastiaan (4)

We hebben prima geslapen en hebben zin in een ouderwetse dag lopen. Loopkleding, schoenen en stokken, rugtas, routes, alles staat klaar.

Nog even ontbijten en douchen. Het sanitairhok nodigt niet uit tot een lang verblijf. De toiletbril ontbreekt en tijdens het douchen in de oude en gedateerde doucheruimte kruipt er een grote zwarte spin over de gebarsten muur. Ik ben bang voor die joekels maar besluit stoer met mijn knalroze plastic slipper hem over de rand te meppen. Mis! Het beest verdwijnt in een gat en ik droog me haastig af en ga ervandoor.

We rijden in een half uurtje richting Le Mont-St-Michel. Er is een apart parkeerterrein voor bezoekers waar je een shuttlebus kunt nemen maar wij lopen liever de ruim drie kilometer naar het getijdeneiland. Le Mont-St-Michel is met het eilandje Tombelaine erachter een aparte gemeente en er wonen 25 mensen. Verder lopen er honderden toeristen. Het is een prachtig massief granieten eiland met erbovenop een abdij.

De 1300 jaar oude rots heette eerst Mont Tombe maar de aartsengel Michel verscheen in 708 aan de bisschop met het verzoek een heiligdom voor hem te bouwen met zijn naam. Geen bescheiden wens maar hij werd wel ingewilligd. Pelgrims kwamen massaal naar het eiland waar ze razendknap verder bouwden aan vier cryptes en een grote abdijkerk er bovenop.

Dat dappere eiland, het overleefde 30 jaar belegering in de 100-jarige oorlog, de Franse revolutie met het gedwongen vertrek van de monniken, het moest dulden dat het een staatsgevangenis werd en zag 14.000 gevangenen. In 1863 sloot de gevangenis en werd het opengesteld voor publiek. We vergeten, net als het eiland, maar gauw dat het in de tweede WO door de Duitsers bezet was. Nu zucht het eiland onder een enorme stroom bezoekers.

Het is absoluut de moeite waard maar wie wil gaan, ga heel erg vroeg!

Na ons korte bezoek aan het eiland starten we daar met onze wandeltocht van vandaag. We lopen vandaag bijna 30 km, iets meer dan de bedoeling was. De lucht word steeds donkerder boven ons en we gaan steeds sneller lopen. We redden het voor het gaat regenen bij de auto te zijn en zijn moe, stijf, tevreden en kletsnat van het zweet. We eten een hapje bij een grappige gouden foodtruck en pas als we terugrijden besluiten de zwarte onweerswolken boven ons los te gaan.

Het is ronduit eng. Het water komt met bakken uit de hemel, het flitst en dondert en de ruitenwissers kunnen het zelfs op de hoogste stand niet aan. We missen ook nog de afslag waardoor we in inplaats van vijf minuten er nog vijftien moeten rijden. Als we het campingterrein oprijden is er vlak boven ons een bliksemslag waardoor de hele grond trilt. We voelen het in de auto. We rijden wat aangeslagen naar de tent maar die enorme dreun met bliksem was het slotwoord van het onweer. Het is voorbij.

We zijn bekaf en ik snak naar een douche. Daar herinner ik me de spin weer en mijn ogen zoeken tijdens de warme waterstralen angstig de muren af. Daar verschijnt dat beest weer. Ik draai de kraan uit, droog me wat af, trek ondergoed aan en bedenk een nieuwe verrassingsaanval. Als ik hem óver de muur mep valt hij in de toilet erachter en trek ik hem razendsnel door. De eerste tik doet hem wankelen en bijna kiept hij over de rand. Helaas herstelt hij zich razendsnel en hoewel ik een tweede slag doe en hem wel een stukje verschuif verdwijnt hij weer in een scheur.

Er komt een Engelse binnen. Ik waarschuw haar voor de spin, ik zie hem weer voorzichtig tevoorschijn komen en stel voor hem samen naar de spinnenhemel te sturen. Helaas bedankt ze me vriendelijk voor de waarschuwing maar ze is niet bang voor spinnen en hij stoort haar niet. Dat hij mij wel stoort lijkt haar weer niet te storen.