Geen poot om op te staan (1)

Al in 2020 zouden Bart en ik naar Madeira gaan. De reis werd geannuleerd wegens de Corona epidemie en daarna was er altijd wel een reden om niet te gaan. Maar bij vijf september 2024 staat er dan toch met grote letters Madeira in de agenda.

Zes dagen voor vertrek voel ik razendsnel pijn opkomen in mijn rug, been en linkerheup.  Alles wat ik kan bedenken om de pijn te stoppen zet ik in zonder enig resultaat. In het weekend, helemaal op van de pijn, schrijft de huisartsenpost zware pijnstillers voor. Oxicodon, twee keer sterker dan morfine. Vanaf zondagavond mag ik er zelfs dubbele dosis van. Wat heb ik voor een raar lijf dat het niets doet?

De huisartsenpost wil me niet zien. Maandagochtend hang ik om acht uur aan de lijn bij de huisarts maar die wil me óók niet zien ‘ Ik heb pijnstillers, het is niet levensbedreigend en ze hebben het erg druk. Ik ben ook druk, met overgeven van de pijn en met het in gedachten opblazen van de hele praktijk. Ik ben niet aardig en mag dan toch komen. Leve de gezondheidszorg. Met een flinke spuit in mijn linkerheup tegen mijn derde slijmbeursontsteking daar vlamt de hoop op om toch naar Madeira te gaan. Na een paar dagen gaat die ontstekingsremmer vast werken.

Drie dagen na de injectie met nog meer pillen én een medicijnverklaring met stempel van de juiste autoriteiten vliegen we eindelijk naar Madeira. Met veel pijn maar die heb ik thuis ook en in Madeira schijnt de zon.

Madeira, een eiland op vier uur vliegafstand van Amsterdam, ligt in de Atlantische Oceaan en dichter bij Marokko dan bij Portugal. Onder water is Madeira verbonden met nóg drie andere eilanden, Porta Santo, Desertas en Ilhas Selvagens. De laatste twee eilandjes zijn onbewoond. De eilanden, oftewel de archipel Madeira ontstond door heftige vulkaanuitbarstingen vijf miljoen jaar geleden. De laatse 6500 jaar is er geen vulkaanactiviteit meer opgemerkt en ik vertrouw erop dat de vulkaan ook de komende twee weken blijft slapen.

Het vliegveld in Madeira staat op de derde plek van de gevaarlijkste luchthavens in Europa. De landingsbaan is heel kort en smal en er staat vaak een verraderlijke wind. Een landing voor ervaren vliegers. Wij hebben vast een routinier want het toestel wordt keurig aan de grond gezet. Madeira, we zijn er!

We gaan direct door naar Machico, de op een na grootste plaats hier. Het stadje ligt genesteld tussen de zee en bergen. Ik kijk er lang en gefascineerd naar de golven die hier hoog aan komen rollen. In gedachte zie ik voor me hoe (pas!) in 1418  dit eiland per toeval werd ontdekt toen een Portugees schip door een storm afgedreven was van zijn route. Het leek de kapitein João Gonçalves Zarco destijds onmogelijk te landen op die gekke rotsklomp. Die gekke plek liet hem niet meer los en twee jaar later keerde hij hier terug,en kwam aan land. Precies híer in de baai in Machico waar ik nu naar de golven tuur! Later werden er wel heel oude beschrijvingen gevonden waarop het eiland al werd genoemd maar dat doet er niet toe. Ik zie Zarco voor me, zich door de branding hier worstelen en arriveren op het toen nog onbewoonde eiland wat  helemaal vol bomen stond. Madeira betekent dan ook hout.

Later gingen er kapiteins met hun familie wonen, wat adel (vast verarmd), wat gevangenen die men kwijt wilde en gelukszoekers. De ontdekkingsreiziger Columbus trouwde met de dochter van de kapitein van Porta Santo en ging hier ook wonen! Niks Amerika, maar wonen op een Portugees eiland. Er wonen momenteel ongeveer 254.000 mensen.

Ons hotel wordt gerund door een piepkleine Portugese vrouw waar je geen ruzie mee wilt hebben. Ze zwaait hier met ijzeren discipline de sceptor. Ze snauwt: ‘Om 18:00 uur aan tafel! Ik besluit dat ik beter goede maatjes met haar kan worden en met de vertaalmachine op mijn telefoon en wat humor blijkt dat helemaal niet moeilijk. Ze aait zelfs mijn arm en wanneer ik vertel dat de grote letters BSE op de wijn die ze aan de tafel naast ons serveert in Nederland gekkekoeienziekte betekent is ze om. ‘Morgen loeien ze’ gniffelt ze.

Ik kijk met een beetje jaloezie naar de alcoholische versnaperingen. Ik zou dolgraag aan de Madeira gaan maar met die stomme pijnstillers is dat geen optie. Met alcohol kan je in coma raken. Ik wil zo snel mogelijk van die pillen af!

Ik installeer me met vier kussens in bed, spreek mijn lijf toe en ben vastbesloten morgen hoe dan ook van Madeira te gaan genieten. Eerlijk gezegd zie ik er best tegenop hoe mijn lijf het hier gaat doen maar het voelt ook goed dat ik mijn eigen plan trek.