Na wekenlang ziekenhuis in en uit, beroerd zijn, afvallen en nog meer ellende ben ik daar helemaal klaar mee. Inpakken en zo snel mogelijk wegwezen. Natuurlijk bespreek ik dit wel, op mijn manier, met de specialist. Hij wenst mij in ieder geval een mooie vakantie toe!
Geen verre reis dit keer maar lekker weer naar Frankrijk. Mijn eigen medicijn.
Ons doel vandaag is rijden naar het plaatsje Jumièges, vlakbij Rouen.
Even nog langs de Lidl, broodjes halen voor onderweg en twee flesjes cola voor Bart.
Trouwe lezers kennen mijn bedenkingen over de kleine vrouw die met straffe hand de plaatselijke Lidl regeert. Merendeel van de dorpelingen, waaronder ik, wekken haar irritatie op met onze blijkbaar te trage wijze van halen, betalen, inpakken en wegwezen.
Maar kijk, onlangs zijn er zelfscan kassa´s geplaatst. Nu kan ik mooi wegpiepen vóór zij mij opmerkt en mij op al mijn tekortkomingen wijst. Ik heb één blikje sap, twee flesjes cola en een zak broodjes. Het gaat al mis bij het blikje. Ik krijg een melding dat er een tas op de weegschaal ligt en de medewerkster onderweg is. Ja, daar komt ze aangestiefeld. Ik blik alvast schuldbewust. ´Die blikjes gaan per zes!’ snauwt ze. Ik wil er geen zes maar ze is er alweer vandoor, de melding op het scherm staat er nog. De man naast me vind het amusant maar lacht niet meer als híj de melding controle krijgt. Daar komt ze weer aangestoven, in razend tempo controleert ze vijftien artikelen. Weg is ze, de melding controle blijft staan en de buurman zonder kassabon opgesloten in haar winkel. Nu lach ik en wuif naar haar. ‘Wilt u alstublieft de transactie beëindigen? Ik ga wel in de rij bij de kassa staan. ’‘Niets ervan, u blijft hier staan en leert alle vakjes en codes! Kijk! Ze ramt op de knoppen bij de juiste broodjes en frisdranken. Ik pin foutloos en dank haar voor alle nieuwe inzichten in het moderne boodschappenproces en stiefel weg. Het effect van mijn woorden wordt getemperd doordat mijn broek afzakt en ik de winkel verlaat met een hand mijn broek ophoudend.
‘Wat duurde dat lang ’moppert Bart in de auto. “Jij wilde hierheen. Ik ben meer van Appie. Daar gaat het altijd goed, nou ja…bijna altijd.’
Op naar het zonnige zuiden.
Daar is het niet altijd zonnig. Tussen twee buien door zetten we in razend tempo de tent op en bijna redden we het droog. Maar wat is de tent groot en mooi! Het wordt wel wat kil maar we hebben een gloednieuw elektrisch kacheltje bij ons. De stekker past niet. Dat hadden we kunnen bedenken…. Jammer dat ik lukraak wat in de koffer heb gemikt en er geen lange broek bijzit. Maar gelukkig is de Lidl mevrouw niet met Bart en mij mee op reis en worden we niet op onze tekortkomingen gewezen. We regelen het morgen allemaal wel.
Intens gelukkig luister ik naar het getik van de regen op onze tent.
😂
Ik weer precies wie je bedoelt bij de Lidl.
grappig verhaal over de Lierse Lidl. Ik moet altijd wel lachen om die dame die in haar eentje de hele Lidl kan bestieren. Hoop dat je gezondheid niet te veel in de weg zit bij je komende vakantie plannen.
wat schrijf jij toch leuk, ik zie het helemaal voor me, jij daar in de lidl. Ik kijk nu al uit naar je volgende blog.
Gaat genieten van jullie vakantie, aan die mooie tent zal het niet liggen. Hopelijk werk je gezondheid mee.
Lieve groetjes uit de Oostbuurt.
o wat leuk weer. Kan niet wachten op de de volgende aflevering. Leuk. Hoop dat het zonnetje weer schijnt
kom voortaan maar bij ons naar de Lidl. Hele vriendelijke, behulpzame mensen. Hele fijne vakantie . En geniet ervan. Nu alleen nog wat zon.