Een handig stel (12) 

Ik heb zo met het jochie van de tent naast ons te doen. De ouders hebben iets vreemds, ze maken met niemand oogcontact maar draaien de ogen opzij weg opzij in de lucht en praten alleen tegen elkaar. Het jochie mag met niemand praten maar omdat ik stoïcijns hem goedemorgen, welterusten en gedag bleef zeggen straalt hij nu als hij me ziet. Hij pakt zijn fietsje en trapt vrolijk voorbij en roept ‘bonjour’. Daarna gaat hij rondjes rijden, hij kan hier een mooi rondje om een tent of twintig toeren. Wanneer hij na een ronde onze tent passeert roept hij coucou, oftewel kiekeboe in het Nederlands. Ik roep vrolijk coucou terug, zelfs bij ronde 76 deze dag. Als zijn ouders erbij zijn zegt hij niets maar kijkt wel stiekem achterom en lacht naar me. Hij is vier én een half jaar oud en mijn hart breekt als ik zijn ouders onafgebroken op hem hoor inpraten en mopperen. Werken aan mijn nieuwe boek én ‘coucou’ roepen is niet handig maar het begint een automatisme voor me te worden. 

We treuzelen vanmorgen wat minder en rijden naar Rignac. Ik ben er inmiddels achter dat als je naar een plaats in de omgeving zoekt Google Maps de afstand in een rechte lijn geeft, zodra je op starten drukt doe je er twee keer zo lang over. Maar ach, waar we hier ook rijden, het is zo mooi! Rignac is een klein lief plaatsje en de markt is ook klein en lief. Er klinkt muziek, het is gezellig druk en we kopen vers fruit, groentes en kruiden.  

Na minder dan een kwartiertje verder gereden te hebben arriveren we in Belcastel. Net als Conques heeft ook dit plaatsje het etiket van ‘Les Plus Beaux Villages de France’. Je arriveert er lopend over een oude brug uit de 15^e eeuw. Boven het dorp torent het Middeleeuws kasteel uit, dit is te bezichtigen, net als de kerk met de naam Sainte-Madeleine waarin een graf met standbeeld van Gisant d’Alzias de Saunhas (die nergens om bekend staat behalve dat hij uit een adellijke familie kwam en heer van Belcastel was). Verder is er een heel oude bakoven en verschillende ateliers van kunstenaars. 

 We spotten onverwacht een blauwzwarte houtbij, een exemplaar waarvan men kortgeleden nog dacht dat hij uitgestorven was. Het is een enorm joekel maar doet niets zolang je hem met rust laat.  

We slenteren zielsgelukkig door alle straatjes en genieten van een bescheiden lunch. Op weg terug naar de auto zien we dat het korter is wanneer we de rivier oversteken via de stenen die er liggen. Bart gaat voorop, ik loop erachter en kijk stralend om me heen. Daarom mis ik dat een plek wel dezelfde kleur als de stenen heeft maar gewoon schuim met bladeren is en ik plons in het water. Niet heel diep, ik ga niet kopje onder, maar het is wel gênant. ‘Bart ik val ’roep ik, gevolgd door ‘Bart ik lig in het water’. Bart kijkt stralend om zich heen naar de fraaie natuur, draait zich aan het eind om en blikt me verbaasd aan. ‘Wat zie jij eruit’.  

Terug op de camping wil ik graag zwemmen. Er zijn nog precies twee stoelen beschikbaar. Na een half uurtje neemt Bart een aanloopje en springt met een enorme plons in het water. Stoer hijst hij zich soepel op de kant en wetend dat alle ogen op hem gericht zijn gaat hij grijnzend zitten. Hij zakt echter met een luid gekraak door de stoel. Ik schrik me wild, net als de rest van de badgasten, maar Bart roept al vanuit zijn benarde positie: ’I am okay!’ Ik geloof dat we goed bij elkaar passen. ‘Vind jij ons handig Bart?’ vraag ik. We gieren het uit. 

Met de verse ingrediënten van de markt maken we een lekker maaltje en dan is het weer tijd voor tafeltennis. De jongens staan al hoopvol te wachten. We spelen weer een paar heel gezellige partijen en ik leer ze dat een keiharde klap soms lukt maar vaker ‘sans cervelle’ is en je dat dan best mag roepen. Hersenloze klappen dus waaraan we ons alle vier regelmatig schuldig maken maar heerlijk is om ze te slaan. Coucou!