Paris met dure macarons, crêpes, Sephora en 14 metrolijnen met 300 stations (1)

Het is zover, Bart en ik gaan met kleindochter X van 11 jaar naar Parijs. De laatste tien dagen ontving ik minimaal vier keer daags op mijn telefoon een berichtje dat ze er héél veel zin in had. Fijn zo, wij ook!

Omdat we heel vroeg vertrekken slaapt X bij ons. Om 2:15 uur slaapt ze nog niet. Wanneer de wekker om 5:25 uur gaat wèl. Maar met een hoofd vol dromen over ‘de Lichtstad’ stapt ze vrolijk met ons naar de bushalte. De lucht kleurt prachtig oranje en de koude weilanden  ‘dampen’ van de ochtendmist door de zonsopkomst. De Eurostar brengt ons vanaf Rotterdam in drie uurtjes naar Parijs. Ideaal.

In de trein is er tijd voor een hazenslaapje en spelen we woordspelletjes. Ik leer dat Laffy Taffy werkelijk snoep is en dat ‘sigma een soort rizz is wat weer betekent dat je cool bent’. Cool dat ik dat nu weet.

We hebben weekkaarten voor de metro, en de eerste rit gaat naar het hoogste punt van de stad, namelijk  Monmartre. Die heuvel vol kunstenaars met de Sacré- Coeur erboven is perfect om ons franse avontuur te beginnen. Liepen ze ooit op Place du Tertre achter mij aan of ze me mochten tekenen, nu doen ze dat weer maar wel met de vraag of ze kleindochter mogen tekenen. We struinen rond tot X de juiste kunstenaar heeft gevonden. Daarna is het voor haar een hele poos stil zitten met een vriendelijke blik in dezelfde houding. Er komen mensen kijken naar de vorderingen er staan zelfs al twee families te wachten om hun dochter ook op papier te laten verschijnen. Kleindochter is goede reclame.

Op het plein zoeken we een leuk terras uit en ploffen daar neer. Bizar is dat er even later recht tegenover ons nog wat neerploft! Er valt onverwachts een flinke tak uit de boom precies op het stalletje van een van de kunstenaars. ‘ Dat komt door de duiven’ zegt de eigenaar van het terras. De kunstenares heeft niets met de duiven, ze eist schadevergoeding!

Wanneer de rust is wedergekeerd op het plein lopen we de Notre Dame van Monmartre binnen, oftewel de Saint Pierre de Monmartre. De kerk wordt ondergesneeuwd door de Sacre Coeur maar staat daar al trots sinds de 12e eeuw. Natuurlijk steken we er een kaarsje aan.

We gaan verder met de metro naar de Champs-Élysées. X heeft de voor mij totaal onbegrijpelijk wens om daar naar twee winkels te gaan. Naar Ladurée om er de duurste macarons te eten die er zijn én om naar Sephora te gaan. Ik wist werkelijk tot vanmiddag niet van het bestaan van deze winkelketen af met heel luxe make-up en parfum. Het is  totaal niet aan mij besteed, ik ben al zielsgelukkig met een crèmetje of lippenstift van de Hema. Maar X straalt en vraagt of ze echt vijf keer de hele winkel rond mag. Bart en ik sukkelen er braaf achter aan en hoewel ik me werkelijk niet kan indenken dat je ervan geniet om zoveel geld aan gebakken lucht uit te geven geniet ik van de blijdschap van X. Ik geniet er óók van om naar de gezichten van de wachtende mannen te kijken. Hangend tegen de rekken straalt de verveling en vermoeidheid ervan af.

Met een stralend gezicht koopt kleindochter een paar piepkleine verpakkingen skin care, serums, blocking make up om te smeren of hydrateren(!) of hoe of wat het ook is of heet en betaalt dat stralend van haar eigen spaargeld, aangevuld door een donatie van haar vader. Maar goed, het kan erger. Couture Beauty heeft een diamant mascara die maar liefst 12 miljoen euro kost .. Hoe idioot wil je het hebben?

Met zorg zoeken we een aantal macarons uit bij Ladurée die in een prachtig pand gevestigd is.We bekijken de Arc de Triomphe, de bekendste triomfboog van Parijs en een eerbetoon aan onder meer de soldaten van Napoleon. We wachten niet tot 18:30 uur tot de herdenkingsvlam wordt aangestoken maar pakken de metro naar ons mooie hotel.

We eten in een Italiaans restaurant niet ver van het hotel vandaan. Loopt daar werkelijk Claude van “C ‘est la vie” en het Songfestival ? Het moet vast zijn neef of achterneef zijn!

X leert me (weinig succesvol) nog een aantal danspassen, we drinken thee en knabbelen de macarons op en komen tot de conclusie dat de exemplaren van Albert Heijn en de Jumbo nét zo lekker zijn. Zonder de ambiance van het pand is de macaron gewoon een zalig koekje maar niets meer.

Ik zie dat opa in slaap is gevallen. Uiteindelijk slaapt X ook. Haar laatste woorden van vandaag: ‘misschien doe ik morgen mijn rode baret op en ik ben benieuwd naar de échte croissants hier. Ik ben benieuwd naar hoe mijn bed hier ligt. Ik knip de lampjes uit  bij opa en X en kruip met een sodoku lekker mijn bed in. Ik schrijf vast de eerste worden op die in me opkomen voor deze blog. ‘La vie est une fleur dont l’amour est le miel, oftewel:’ Het leven is een bloem waarvan liefde de honing is’  (Victor Hugo).