Gat in de stad (7)

Wat vliegen de dagen voorbij. We reizen vandaag verder naar Sliema. Net als we denken dat we aan het autorijden hier gewend zijn,  arriveren we in Sliema. Druk, een hoop getoeter, auto’s die doorduwen en heel nauwe straatjes. We zijn blij dat we er zijn.

Het hotel is prachtig met heel vriendelijk en behulpzaam personeel. De  kamer is ook nog eens mooi en heeft een douche met glazen wand waarbij je zo de kamer inkijkt. Andersom is dit natuurlijk net zo…

Er is na de lunch nog een uur tijd voor het zwembad van het hotel voor we weg moeten naar een excursie. Lekker plonzen! Geen bikini dit keer, nee, ik doe mijn mooie rode Baywatch badpak aan. Bij het zwembad ziten al vier andere gasten die ons waarschuwen dat het water ijskoud is en zij er zeker niet ingaan.

‘I’m tough’, zeg ik, sta lachend op en loop richting de rand om het water in te gaan. Daarbij moet ik de andere gasten passeren. Op dat moment sist Bart dat ik een gat in mijn badpak heb bij mijn kont. Een die niet thuishoort in een badpak. Ik voel voorzichtig aan mijn achterwerk en voel een groot gat. Hoe kan dat! In een uiterst vreemde pose met mijn handen op mijn billen loop ik snel naar het water naar een plek waar mijn achterwerk niet in beeld is en spring direct in het koude water. Vanaf de kant klinkt er applaus. Ze vinden me heel stoer. Ik zoek een plek waar ik zonder zicht op mijn achterste het water uit kan komen. De staat van mijn badpak doet anders zeker afbreuk aan mijn stoere imago.

Manlief staat helaas niet klaar met een handdoek om mij achterdekking te geven maar kijkt met een grote grijns toe hoe ik op een rare plek op de rand klim. ‘Doe je stoer Jan’.  Ik loop terug naar de hotelkamer en mik mijn geliefde en bepaald niet goedkope badpak in de prullenbak, Hij ging 3 jaar mee. Zal je zien dat mijn goedkope bikini’s van een niet nader te noemen postorderbedrijf onverslijtbaar zijn en ik er jaar in jaar uit in blijf ronddobberen. Misschien verkopen ze ook rode badpakken…

We hebben een VIP rondleiding door de St.John’s Co-Cathedral na sluitingstijd geboekt met aansluitend een optreden met theater, muziek en kunst. We nemen de pont naar Valetta naar de kathedraal die uit 1577 stamt. Van buiten oogt hij simpel, de constructie was die van een architect die forten ontwierp. Van binnen is hij weergaloos prachtig. Ik geloof niet dat ik ooit een mooiere kathedraal zal zien. Alles is met goud gedecoreerd. De vloer vol gekleurde marmeren grafzerken van de Ridders van de orde van Malta. De gids vertelt gepassioneerd over deze kerk die je wel moet raken. Kom je ooit in Malta, ga hier dan heen. Daarna luisteren en kijken we naar een acteur, sopraan en musici met harp en cello die het leven van Carravaggio uitbeelden. Een geweldige ervaring.

Wanneer we weer buiten staan komen we midden in het Malta Internationaal Folk Festival terecht. Dat is weer het andere uiterste! Toch blijven we een poosje kijken. Het is reuze leuk om de dansers zo enthousiast op het podium te zien ronddraaien en stampen.

We zien dat de veerpont naar Sliema klaar ligt voor vertrek en spurten erheen. Op de boot zit ik naast een jonge Fransman met een schattig zoontje die vandaag precies één jaar oud is. We hebben een leuk gesprekje en wanneer hij het aantal van mijn zonen verneemt geeft hij mij een ferme handdruk. I’m tough.

Terug in ons gezellige hotel nemen we een drankje en zien een stapel spellen liggen met bovenop scrabble. Dat is lang geleden dat we dat speelden! We leggen niet de mooiste woorden neer maar we hebben het heel erg naar onze zin. Morgen weer een dag hier. Fijn!