Geen Porto zonder port (5)

Ik realiseer me bij het ontbijt dat het vandaag de laatste volle dag in Porto is. Morgenavond vliegen we terug, maar dat is nog ver weg, er ligt hier nog een mooie dag voor ons. Het giet van de regen maar we gaan vrolijk op stap en proberen zo goed mogelijk de punten van de paraplu’s van de mensen te ontwijken. De Douro-rivier verdeelt Porto, aan de ene kant is er de drukke wijk Ribeira met zijn gekleurde huisjes en volop levendigheid, en aan de andere kant ligt Ribeira de Gaia, de plek waar de wijnkelders voor de port gehuisvest zijn. Ertussen ligt de opvallende boogbrug Dom Luis I, ontworpen door Théophile Seyrig.

Die Seyrig was vast minder goed in zijn marketing dan Eiffel want je ziet en hoort vooral de naam Gustave Eiffel. De heren stichtten ooit de firma G. Eiffel en Cie samen maar kregen woorden over de winstverdeling. Seyrig verliet het bedrijf maar was wel de ontwerper van de Luis-I brug en van de Porto de Maria Pia brug en hield toezicht op de bouw ervan door het bedrijf G. Eiffel en Cie. Maar het is vooral Eiffel die de eer krijgt.

Wij lopen over de Dom Luis-I brug naar de andere oever van de Douro, het is precies een half uur lopen van ons hotel in het centrum naar deze kant van de brug. We zien overal de namen van grote port wijnkelders op de gevels staan zoals Cálem, Graham’s, Fonseca, Taylor’s, Sandeman, Ferrero etc. Wij zijn nu echter niet op weg naar port maar naar de grote Christmas Market at World of Wine. Het moet een hele happening zijn met een gigantische boom, carousel, Santa Claus, muziek en heel veel kerstkramen. Dat lijkt ons wel wat. We arriveren echter op een uitgestorven terrein waar hier en daar iemand aan de verlichting en kerststallen werkt. Het blijkt dat de Christmas Market alleen in het weekend open is, wat helaas niet wordt gecommuniceerd, ook niet online.

We lopen in de nog steeds gestaag vallende regen terug naar de brug. In een smal straatje rijdt een wagen ons hard voorbij door grote modderplassen en we krijgen de volle laag. Onze broeken hebben nu een heel spannend patroon gekregen vol moddervegen en stippels. We steken de brug over en blijven rondlopen tot we het idee hebben Porto van alle kanten doorkruist te hebben. In een gezellig cafeetje probeer ik tonic met witte port, een drankje dat hier regelmatig wordt gedronken, Ik vind het helemaal niets. Maar weer de regen in en kletsnat arriveren we in het hotel. Anderhalf uur rust en een hete douche doen wonderen, we kunnen weer schoon de regen in.

We lopen wéér over de Dom Luis-I brug, want we hebben een rondleiding in de Fonseca Port wijnkelders geboekt. Het is een leuke rondleiding, we steken allerlei informatie op over het productieproces van die lekkere port en krijgen twee portwijnen te drinken terwijl we weer een uur naar Fadomuziek mogen luisteren. De zangeres leeft zich zo in haar liederen in dat de tranen over haar wangen biggelen. Ik heb geen idee wat ze zingt maar ik geniet. Van de zang én van de port. Ik ben gek op deze drank en Bart koopt regelmatig een fles biologische 10 en soms 20 jaar oude port voor me. Bofkont ben ik. Zeker als mijn buurvrouw bij de Fado fluistert dat ze niet zo van port houdt en ik één van haar glaasjes krijg.

Nog steeds in de regen lopen we uitgelaten terug over de brug naar het leuke restaurant Ricotta, niet ver van het hotel. Het eten is er fantastisch en we hebben ontzettend leuke gesprekken met de ober, een nog vrij jonge knul. ‘I really like you’ zegt hij stralend tegen me en het is wederzijds, wij vinden hem ook leuk. We zitten er dan ook veel langer dan we dachten en bij de deur zwaait hij ons uit. Het is 23:00 uur geweest wanneer we de kamer van ons hotel binnenstappen en ik door alle port niet meer schrik van de witte sloffen die weer uit de kast ontsnapt zijn en op een doekje voor het bed klaarstaan. Het gordijn hangt keurig aan de rails, potdicht.