Comfortabel krijgt een nieuwe invulling (1)

We gaan naar Schotland. Eindelijk! Bart en ik dromen er al jaren van en nu is het zover. We gaan er een heuse  treinrondreis maken. De Eurostar brengt ons straks van Amsterdam naar Londen, en daar stappen we vanavond op een nachttrein naar Glasgow.

We zijn vroeg in Amsterdam. Alle tijd om even te zitten en gezelig wat te drinken. Bart aan de koffie en ik aan de warme chocomelk. Fijn dat ze dat hier hebben. Maar chocomelk is niet meer zo simpel als het vroeger was. Ik worstel me door alle keuzes heen. ‘U wilt chocomelk maar wát voor melk wenst u? En welke keuze? Witte chocolade, lichtbruin, donkere..? En de smaak? Toffee, pistache? Of kiest u toch liever brownie, banaan of zoute caramel? Na al mijn keuzemomenten is Bart aan de beurt maar die wil cappuccino en geen poespas. ‘Ik wil cappuccino, doodordinaire cappuccino,’ zegt hij gedecideerd. Er zijn geen vragen voor hem.

De trein vertrekt een half uur te laat maar het is heerlijk ontspannend reizen. Al het personeel is uitermate vriendelijk. Ik knijp hem een beetje bij de detectiepoortjes. Ik heb net een DBS (Deep Brain Stimulation) gekregen en daarmee mag je absoluut niet door die controlepoortjes. Maar hier is het geen enkel probleem. ‘Hé collega’ wordt er vrolijk geroepen. ‘Controleer jij deze dame even? Ze mag niet door het poortje!’ Een vrouw fouilleert me grondig. ‘U hebt geen bh aan?’ ‘Uh jawel, een dunne.’ ‘ ‘Aha! Ja hoor, ik zie het.’ ‘En wat u daar voelt is de neurostimulator.’ Ik krijg een stralende glimlach en mag door.

In Londen hebben we precies 5,5 uur om de stad te bekijken voor we verder naar Glasgow gaan. We stallen onze koffers en lopen gejaagd door de stad. We zoeven lange allerlei gebouwen en zien Westminster Abbey, de Big Ben, St. Jamespark, Buckingham Palace en the Tower. Eigenlijk is het niet heel leuk als je continu op de tijd moet letten.

We gaan liever terug naar Euston Station, halen onze koffers en duiken een restaurantje binnen. Bart smikkelt van een heerlijke maaltijd en ik worstel me door een bonensalade heen. De euforie op het reclamebord  buiten bij het restaurant over deze salade zie ik bepaald niet terug op mijn bord. Maar wat maakt het uit, we zijn in Engeland en we hebben het naar onze zin. Op naar de nachttrein. In de reisbescheiden staat dat we een comfortabele luxueuze slaapcabine hebben. Sterker nog, onze trein, de Caledonian Sleeper wordt door velen beschouwd als een van de mooiste en meest comfortabele nachttrein van Europa.

Wij hadden de slaapcabine toch wat groter voorgesteld. Hij is zó klein dat je er amper in kan met twee koffers, laat staan dat je die koffers nog kan openen. Op bed leggen lukt niet omdat er een trappetje in het midden zit. Bart zit klem. We gieren het uit. Het bed is wel lekker zacht en er zit een stopcontact voor onze telefoons. Het waterstraaltje uit het wasbakje stopt ermee, het water is op. Op maar naar de bar. Daar krijgen we een ruime tafel, bestellen lekkere drankjes en spelen een paar potjes keer op keer.

Teruglopen naar onze slaapcabine valt niet mee. Er is heel weinig ruimte om te lopen naast de cabines en de trein schudt. Op televisie in films zie je het nooit zo! Daar lopen ze keurig maar wij lopen als dronken kevers naar onze slaapplekken. We kunnen mijn koffer half open maken en de helft valt er dan ook uit. We kruipen ons stapelbedje in. Ach, morgen zijn we in Glasgow en slapen we in een comfortabel hotel. Ja toch zeker? Staat in de reispapieren.

---