Maandag 29 mei 2023
Vandaag is de herkansing van de eerder wegens slechte weersomstandigheden geannuleerde walvistocht. Om half negen arriveren we hoopvol op de kade. Er zijn een aantal tochten geannuleerd maar niet die van ons! Wel staat er ‘rough sea’ bij, de zee heeft flinke golven. We krijgen allemaal een pil tegen zeeziekte en er zijn stapels spuugzakjes aanwezig. Die zijn ook hard nodig want er wordt om me heen volop gespuugd. De gids heeft het er maar druk mee. Are you okay? Jawel hoor, wij zijn okay en helemaal niet zeeziek.
Na anderhalf uur varen zien we midden op zee groepen vogels samenklitten. Waar die vogels zitten zit vis en daar heb je de meeste kans om walvissen, bruinvissen of dolfijnen te spotten. En ja hoor! Even later zien we de een na de ander gracieus uit het water komen en net zo sierlijk weer terugduiken. Drie dolfijnen buitelen een paar meter van onze boot. Een waanzinnig mooi schouwspel.
Af en toe lijkt de boot te kapseizen en hangt hij schrikbarend scheef. Maar er niets aan de hand. Ik kan geen foto’s nemen want ik moet me stevig vasthouden anders kukel ik in het water. Er zit een jongeman naast me op de grond, voor hem hoeft het hele leven op dit moment niet meer. Best heel sneu, dan betaal je een hoop geld om de walvissen’s te zien maar ben je te beroerd om er zelfs een enkele blik op te werpen.
Terug in het hotel zie ik dat ‘onze vriendin’ weer dienst heeft. Ze doet werkelijk haar best om iets van een beginnende glimlach op haar gezicht te toveren maar het blijft bij een poging. Ik moet wat uit de auto pakken en er loopt een grote kat met me mee terug naar binnen waarvan ik veronderstel dat het de huiskat is. De receptioniste maakt afkeurende geluiden en probeert met een hoop vingertikjes en duwtjes en veel woorden de indringer eruit te krijgen. Ik zou zó de kat op kunnen pakken en buiten zetten maar ik doe het niet. Ik grijns en ik zeg dat ik in de oprechte veronderstelling was dat het de huiskat was. Ze zegt niets meer. Best kattig!
