We vliegen naar huis, de wind staat goed (8)

Vandaag vliegen we naar huis. Om half zeven ontbijten we. ‘Gewoon iets simpels’ was onze vraag aan Moustafa. Onze ideeën over simpel stroken duidelijk niet met die van hem. Ik realiseer me dat ik een week geleden niemand van deze groep kende maar wanneer ik nu een stukje brood neem en om me heen kijk, krijg ik direct de Nutella aangereikt.

Tijdens het ontbijt zien we feestgangers terugkeren van een nacht vol vertier en drank. Ze zwalken over de kade. In tegengestelde richting zien we hoe fris ogende joggers ze behendig en gecontroleerd ontwijken.

Afgelopen nacht was er een bruisend nachtleven hier in Bodrum. Omdat het discotheken in de openlucht zijn konden we tot twee uur meegenieten. Het klonk gezellig, ik slaap toch slecht en ik kende de nummers.

Op de kade nemen we afscheid van de complete crew met een handdruk en drie zoenen. Ik hoef hier geen vrouwen te redden van onderdrukking, het idee komt me nu lichtelijk absurd voor. Mannen schudden mijn hand, vrouwen dragen de laatste mode, ook kleding boven de knie of met blote schouders, ze hebben banen en ik hoor ze zelfverzekerd tegen hun man praten. Misschien is het elders anders maar in ieder geval hier niet.

We checken probleemloos in op het vliegveld en vliegen naar Istanbul. Deze stad heeft een groot, fraai vliegveld met heldere wegwijzers en vriendelijk personeel. Je kan een gemotoriseerde rolstoel aanvragen inclusief bestuurder die op een trede achterop de stoel staat en die je brengt naar waar je heen moet. Ik zie twee stokoude mannetjes genieten van hun ritje. In het dagelijkse leven is het vast ‘pas op’ en ‘kijk uit’, maar hier zoeven ze voorbij, de bestuurders doen alsof ze aan de Formule 1 deelnemen en de hoog bejaarde mannen hebben een grote lach om hun mond.

We vliegen met Turkeys Airlines en dat bevalt prima! Meer beenruimte en vriendelijk personeel. Transavia heeft vast met een centimeter over de vloer gekropen om te kijken of er nog een stoel bij kon, Turkeys Airlines dacht aan de passagiers.

Door het omboeken zit ik niet naast Bart, zelfs niet in de buurt. Links van me zit een dikke ongezellige jonge knul. Gelukkig slaapt hij de hele reis. Rechts van me zit een leuke jonge meid uit Letland die in Maastricht studeert maar in Sri Lanka op vakantie was en vandaag dus een flinke terugreis heeft. Tot de lunch slaapt ze en speel ik computerspelletjes op het scherm voor me, na de lunch zitten we heel gezellig te praten in het engels. Met mijn Turks is het niets geworden al herken ik nu het woord cikis (uitgang).

Op Schiphol staan we lang in de rij bij de paspoortcontrole. Ik zeg tegen de mensen voor me dat het in Istanbul zo rustig oogde en soepel verliep. Met de Nederlandse superioriteit zeggen ze dat wij op Schiphol het véél drukker hebben en er hier veel méér vliegtuigen landen en opstijgen. Ik zoek het even op, de rij vordert toch uiterst langzaam. Schiphol staat op plaats vier van drukste luchthavens in Europa. Op één staat Istanbul Airport! Ik houd de info maar voor me. Op twee en drie staan overigens Londen en Parijs.

Bij de loopband met bagage nemen Bart en ik afscheid van onze reisgenoten.Wat hebben we het gezellig gehad, deze leuke mix van uiteenlopende karakters. Als het lot het wil ontmoeten wij elkaar vast nog wel eens.

Een uurtje later zijn we thuis en dat is ook fijn. Hier mogen we namelijk het toiletpapier gewoon in de pot gooien in plaats van een emmertje en maakt het niet uit uit welke hoek de wind waait. Maar toch…. binnenkort ga ik voorzichtig toch weer nieuwe reisplannen maken!