De vakantiewas van Lissabon is gedaan en hup door naar Frankrijk met manlief! We gaan dit keer proberen naast onze looptochten óók wat te relaxen. Een nobel streven.
We hebben, dat kan ik oprecht zeggen, heel Frankrijk doorlopen op de kust van Bretagne na. Terwijl daar een geweldige route ligt van liefst 1700 km lengte, de GR 34. Deze trail begint bij Saint- Mont-Michel en eindigt in Saint-Nazaire. De naam van de lange afstandswandeling is ‘le sentier des douaniers’, hij volgt nagenoeg de hele rotsachtige kustlijn van Bretagne en dankt zijn naam aan de douanebeambten die hier vroeger moesten patrouilleren.
Na de Franse revolutie was aanvoer van goederen uit Engeland streng verboden, de kust moest bewaakt worden en te verdedigden zijn. Verder wilde men schipbreukelingen zo snel mogelijk uit zee redden om te voorkomen dat de bewoners de schepen direct plunderden. De douaniers bouwden hutten van steen of stro langs de kust en legden er heel wat voetstappen neer. Ik wil heel graag die van Bart en mij daaraan toevoegen. Ik verheug me vooral enorm op het gedeelte van het roze graniet.
Bart ergerde zich al jaren aan de aanblik van onze kofferbak tijdens lange reizen met de auto. We propten er kleding in, rugzakken, een tent, tafel, stoelen, keukenuitrusting, boodschappen etcetera. Hoe langer we onderweg waren hoe voller de auto. Bij het openen van de achterklep tuimelde steevast het fluitketeltje als eerste naar buiten. Het deerde me niet maar Bart wel.
Ik zag onderweg wel eens van die griezelig georganiseerde auto’s en dacht het nodige over de eigenaren daarvan. Nu heeft Bart een hele kofferset gekocht, speciaal passend voor onze auto om óók een georganiseerde auto te hebben. Open je de achterklep dan zie je alleen keurig gestapelde koffers, drie grote en drie kleinere. Eerlijk is eerlijk, het heeft toch wel iets. Uit nostalgie zet ik toch ons fluitketeltje rechts op een open plekje neer.
Bart ontdekt dat er onder de bodemplaat nog een zee van ruimte is en daar stoppen we allerlei eerder rondzwervende spullen in zoals jeu de boules, boeken, spellen en stokken. Er bovenop komt de tafel en daarop de kofferset. Bart heeft zelfs de pakketjes met handdoeken vacuüm gezogen en bij de tafel gestopt. Ik staar er verbluft naar.
Ik kom er snel achter dat de volgorde van inpakken van spullen heel belangrijk is. Hebben we dus mooi verkeerd gedaan. Ik gooi de hele boel over en het zit nu al een stuk minder georganiseerd.
We rijden amper vier uur vandaag en stoppen bij camping Château de la Bien-Assise in Guines, vlakbij de kanaaltunnel. Kunnen we morgen Boulogne-sur-mer bekijken in plaats van er voorbij te stuiven richting het zuiden. Geen hittegolf hier voor ons maar als het droog blijft zijn we spekkoper. Het plan is de tent steeds na enkele dagen te verplaatsen op de route.
De kleine camping is in onze ogen ontzettend luxueus. Ruime staanplaatsen met elektriciteit, een zwembad (overdekt bij koud weer) sporttoestellen, restaurant, bar, vriendelijk personeel en een winkeltje. We bestellen croissants en chocoladebroodjes voor morgenochtend, ploffen op het terras en proosten met kir en regionaal bier. Nous sommes en route! Er klinkt een vrolijke chanson, ik ben gelukkig.
Ik weet dat kamperen met een tent steeds minder populair is maar wij genieten. Vrijheid, intimiteit, back to basis. We zitten tot het aardedonker is voor de tent, drinken wijn en spelen Qwixx.
Bij de overbuurman knapt zijn luchtbed wanneer hij deze te hard oppomt. Een plaksetje helpt niet meer. Hij moet de nacht met zijn vrouw op een éénpersoonsluchtbed doorbrengen en mompelt dat het een oncomfortabele nacht wordt. Het is wat het is, we drinken er nog maar een glaasje op.
Ik zal deze reis misschien niet dagelijks bloggen, er is vast niet overal internet, maar wel zo vaak mogelijk. Want ik neem jullie graag mee op reis. Dan leg ik zo ook wat voetstappen van jullie neer op de Grande Rondonnée 34.
Wat fijn dat je je vakantie op deze manier met ons deelt zo zijn wij ook een beetje op vakantie
Maak je nu combinaties van de overgebleven schoenen? 😆
wat een heerlijk herkenbaar verhaal over de kofferbak. 😅. Bij ons valt er steevast een schoen naar buiten. Met het risico dat je mist dat de schoen nog op de parkeerplaats ligt, als we op op de camping aankomen. Geniet van jullie reis, ik geniet weer van jouw verhalen.