Het is deze ochtend lang koud. Om 8 uur is het 14 ° én om 9:00 uur is het nog maar 15°. Aan het einde van de dag halen we gelukkig wel de 20 graden.
Vanmorgen gaan we het wandelpad sentier des Mégalithes lopen. Er liggen hier in Bretagne volop megalieten. Er is vaak verwarring over de termen megalieten, hunebed, dolmen en trilliet maar het is niet heel moeilijk. Dolmen en hunebedden zijn hetzelfde. Ze nemen aan dat deze werden gebruikt als begraafplaats voor families.
Menhirs zijn die grote stenen die Obelix draagt omdat hij in de toverdrank was gevallen. Men weet niet waarvoor deze dienden of waarom ze op een bepaalde manier geplaatst werden. Een trilliet zijn twee rechtopstaande stenen met een derde steen horizontaal erop.
Het is een mooie wandeltocht. Dit pad is circa 10 kilometer lang. Bij het eerste hunebed kan Drenthe de vergelijking goed doorstaan, later moeten we toegeven dat er hier wel heel veel staan. Wat ik nou zo leuk eraan vind is dat archeologen simpelweg nog steeds niet zeker weten waarvoor ze dienden, waarom ze in een rij of kring of figuur werden geplaatst of wie ze bedachten. Omdat niemand het nog precies weet kan ik mijn verbeelding zijn gang laten gaan.
Wat nou als al die losse stenen geen onderdeel waren van een godsdienst maar simpelweg markeringen voor bijvoorbeeld een simpele marktkraam. Kraam nummer een is kei links, kraam twee is die kei daar en keikraam drie daar enzovoorts. Er staat een grote kei in de vorm van een stoel. Hij wordt Caesars stoel genoemd omdat zo’n grote stoel vast voor iemand was die belangrijk was. Maar wat als daar tijdens de marktdag de grootste sufkop uit het dorp moest zitten. Dat men rotte tomaten mocht gooien naar hem omdat hij loog, irritant was of pikte. Een hele dag voor joker zitten hielp vast. Mijn verbeelding gaat steeds meer aan het werk en de gekste scenario’s komen voorbij. Zouden de mensen vroeger al mode hebben gekend? Of designkleding? De hermelijnkraam versus het simpele konijnenvel.
Mensen vullen vaak dingen in omdat ze dat aangeleerd hebben. Het spontane fantaseren raken we snel kwijt. Ziet een kind in zijn tekening vol krabbels nog van alles, van een raket tot motor of raceauto, een volwassene ziet alleen nog strepen. Best jammer.
Na de hele megalieten route gelopen te hebben, rijden we door naar Auray. Dat is een schattig plaatsje met straatjes met kasseien en we zijn met één grote stap terug naar de Middeleeuwen en komen weer terug met een grote stap naar deze tijd. Er wonen en werken hier heel wat kunstenaars.
We zijn opeens moe. Nog ‘even’ naar de grote supermarkt hier vlakbij. Dat ‘even’ werkt meestal niet bij zo’n winkel. Je dwaalt er zo anderhalf uur rond. Uiteindelijk zijn we pas na 18:30 terug op de camping. We ploffen neer, pakken al het lekkers uit wat we gekocht hebben en maken een heuse camping maaltijd klaar. Éen grote wokpan met rijst en veel groentes en een klein pannetje met vlees voor Bart. Lekker flesje wijn erbij, toetje van de bakker. We knappen helemaal op.
De tafeltennistafel is bezet. Dat is jammer maar badmintonnen is ook heel leuk. We worden blijkbaar goed in de gaten gehouden want men vindt ons heel sportief met iedere keer te sporten.
Morgen verhuizen we weer naar een andere camping en word het zoetjesaan tijd om óók te gaan relaxen. De weersverwachting is nog steeds goed en ik snak naar een zonnetje op mijn lijf. Ik wil graag in een luie stoel naast de tent verder gaan met de puntjes op de i zetten van mijn boek ‘Val dood! dat in het najaar uitkomt. Er borrelt ook een geweldig idee op voor nóg een boek!
Ik word zo blij van jouw rreactie. Dank je wel!
Beste Janneke,
net als jou boeiende relaas over de ziekte Parkinson lees ik nu met die zelfde passie jou prachtige reisverhaal. je penseelt met gemak een decor waarin ik mij als lezer in thuis voel. Met inlevingsvermogen beschrijf je sfeervol mogelijkheden die mij fantasie aanspreekt. Bijvoorbeeld de vergelijking met Obelix vind ik ontzettend leuk omdat men dit niet van een volwassene snel verwacht. Je vraagt je op een gegeven moment af: Waarom een Menhir? ik denk dat dit louter te maken heeft als een krachtig symbool van kijk waartoe wij voor staan. Als je in het steentijdperk tegen zo’n enorm symbool aankijkt dat moet indruk gemaakt hebben. Een groot massief signaal van: Pas op waartoe wij in staat zijn. Puur ter afschrikking dan. Net als helaas de kernwapens. Maar goed dit is mijn fantasie loopje naar het steentijdperk. Ik ga zeker door met lezen en jou volgen, want jij bent een prachtig voorbeeld voor onze mede Parkies (parkieten).
Liefs Huub Vroomen uit Den Haag
Beste Janneke,
net als jou boeiende relaas over de ziekte Parkinson lees ik nu met die zelfde passie jou prachtige reisverhaal. je penseelt met gemak een decor waarin ik mij als lezer in thuis voel. Met inlevingsvermogen beschrijf je sfeervol mogelijkheden die mij fantasie aanspreekt. Bijvoorbeeld de vergelijking met Obelix vind ik ontzettend leuk omdat men dit niet van een volwassene snel verwacht. Je vraagt je op een gegeven moment af: Waarom een Menhir? ik denk dat dit louter te maken heeft als een krachtig symbool van kijk waartoe wij in staan. Als je in het steentijdperk tegen zo’n enorm symbool aankijkt dat moet indruk gemaakt hebben. Een groot massief signaal van: Pas op waartoe wij in staat zijn. Puur ter afschrikking dan. Net als helaas de kernwapens. Maar goed dit is mijn fantasie loopje naar het steentijdperk. Ik ga zeker door met lezen en jou volgen, want jij bent een prachtig voorbeeld voor onze mede Parkies (parkieten).
Liefs Huub Vroomen uit Den Haag
Goedemorgen Wat leuk om te lezen