Kofferbak verkoop (7)

Ik ben die hele coffre d´attelage, oftewel trekhaakkoffer behoorlijk beu aan het worden. Frankrijk is nu eenmaal van de dakkoffers. Maar ja, Bart wenst hem zo en ik heb hem een exemplaar beloofd voor zijn verjaardag. Ik neem trouwens altijd een berg boodschappen mee naar huis en ik zie mezelf niet zitten op de terugweg met een kistje boodschappen op schoot en onder mijn voeten. 

Op onze mooie camping is het internet en wifi hopeloos maar zodra ik de kans heb speur ik online naar winkels waar ze het felbegeerde attribuut verkopen. Ik kan misschien niet bar veel maar kan wél goed zoeken! Uiteindelijk vind ik via de ene zaak een andere en die verwijst me naar Norauto. Gelaten doe ik mijn verhaal aan een uiterst charmante Fransman die direct aangeeft dat mijn favoriete model niet leverbaar is in Frankrijk maar mijn tweede keuze wel. Prima, doen we die. Barts gezicht licht op. `Kunt u hem bestellen, hier laten afleveren en monteren? Verdorie, dat gaat te lang duren. Bestellen bij een filiaal in de buurt van onze volgende camping gaat niet. Maar mijn ‘mignon’ geeft niet op, zoekt gestaag verder, en na een telefoontje zijn daar de verlossende woorden: ’Er staat een compleet exemplaar in Montlucon, 50 minuten rijden hiervandaan. Vraag maar naar Philippe.’ Ik vraag hem Philippe vast te ketenen aan de bak en twee minuten later zijn we, uitgewuifd door onze held, onderweg naar Philippe in Montlucon.  

Philippe staat er al, hij zag ons aankomen. Philippe is druk, héél druk en zijn werktempo ligt verbluffend hoog. Het gaat hem nog niet snel genoeg. Twee mannen uit de garage moeten helpen de bak en nummerplaat te bevestigen terwijl hij zelf onder de bak kruipt om de kabels weg te werken. Ondertussen sta ik dubbelgeklapt om hem te volgen in zijn betoog dat de Fransen terug komen van de dakkoffers. Ze zijn onhandig bij tolpoortjes en vaak simpelweg te hoog. Ik hum ohh ohh en ah ah. Ik betwijfel of Bart een woord meekrijgt van de uitleg en gebruiksaanwijzing  maar we hebben de instructieboekjes! Wanneer ik onze razende tornado bedank en hem ´un homme formidable´ noem staat hij zowaar even stil. 

Aan de puberjongen in de tent naast ons vertel ik over de bever die Bart en ik gisteren zagen en laat het filmpje zien wat ik gemaakt heb en de foto´s. Zijn ogen lichten op. Hij heeft een gloednieuwe wildcamera gekregen voor zíjn verjaardag en popelt om opnames te maken. Bart laat hem het spoor van het beest zien van zijn burcht naar het meer. Een paar uur later krijgen we de melding: ’Het was geen bever, het is een beverrat.’ Hierbij mijn rectificatie. Ik vind een beverrat van een heel ander kaliber dan een bever maar voor onze buurjongen maakt het niet uit. Hij maakt de ene opname na de andere en krijgt de hele familie beverrat, man vrouw en drie kleintjes schitterend op beeld.   

Het is laat, ik ben moe. ‘Zullen we de koffer induiken Bart? Waarom staat die man nu naast de auto?!’