Als eerste over de finish (8)

Wakker worden met regen, we wennen er aan. ‘s Middags breekt hier de zon door en is het heerlijk. Vroeg in de avond is het weer kil, we eten steevast in de tent. Best knus! Ook deze morgen geven ze urenlang regen af, maar zie, de hele camping wordt aarzelend met zonnestralen overgoten. Stonden op mijn weerapp  om 6:30 nog louter regenwolken, nu zijn het enkel zonnetjes! Hup douchen en de tafel naar buiten slepen. Getsie, wat is dat? Heel de koelbox krioelt van de mieren en op de tafel, waarop de glazen van gisterenavond, marcheert een leger voorbij. Dat is behoorlijk vies. We kiepen de koelbox naar buiten en spoelen hem schoon. Het potje jam waar de orgie waarschijnlijk mee begon schenk ik de ‘fourmis francaises’.  Douchen, tafel poetsen en dekken. Bart haalt een verse baguette en zet thee. Ons eerste ontbijt buiten! Na drie happen begint het te plenzen en moet alles razendsnel terug de tent in. De weerapp geeft nu heel veel wolken. 

We gaan naar Guéret, de hoofstad van de Creuse. Deze plaats, gesticht in de 7^e eeuw wordt omschreven als pittoresk met een prachtig historisch centrum. Daar hebben we wel een uur rijden voor over. Onderweg moet Bart flink remmen omdat er een kudde schapen onverwacht de weg komt opstappen. Ze blijven voor de auto staan en mekkeren verbaasd. Heel gezellig  maar wel gevaarlijk zo vlak voor een bocht in de weg. Het leuke van schapen is dat als je gaat lopen ze mee gaan. Hele weilanden liep ik met al die beesten achter me aan. Bart en ik hebben regelmatig een ontsnapt schaap terug gezet. Ik zet de groep over en Bart waarschuwt de tegenligger. Het was weer vanouds teamwerk en leuk. Wat niet leuk is dat het wederom regent en we in Guéret op allerlei afgesloten straten stuiten. 

Het blijkt dat vandaag de langste etappe van de Tour le France voor de vrouwen, de Tour Femmes, van maar liefst 165,8 kilometer deze dag voert van Chasseneuil-du-Poitou naar Guéret. De etappe van vandaag eindigt dus precies hier! We vinden een parkeerplaatsje en lopen in de regen door het stadje. De regen hindert me niet maar het stadje valt me nogal tegen, ik had er een heel andere voorstelling van, het strookt niet met de jubelende toon in de omschrijving ervan. Maar het is wel heel leuk om rond te kuieren in een stad waar volop festiviteiten zijn rondom de wielrensters. 

Ik stuit op een piepklein winkeltje waar ze sap maken van de bloemen van de hibiscusplant. Ik krijg 4 soorten sap te proeven en net als de eigenaresse mij inlicht over alle antioxidanten die erin zitten stapt er een verslaggeefster van de radio voor de Tour binnen. Ze komt met een grote microfoon op me af. De hibiscusmevrouw zegt dat de vragen beter aan háár gesteld kunnen worden omdat wij toeristen zijn. Ho ho, dat zal wel zo zijn maar wíj komen toevallig wel uit een fietsland. Fietsen zit in onze cultuur, wij hebben meer fietsen dan inwoners in dat landje van ons. Wíj hebben ehhh Bauke Mollema en Tom Dumoulin en Mathieu van der Poel. Dat is precies wat ik ze vertel. Het is wel jammer dat ik op geen enkele vrouw kom en ik sis Bart toe: ’Hoe heet die vrouw nu ook alweer, je weet wel die met die M! Neeeeee, niet Leontien van Moorsel!’ De verslaggeefster vraagt echter of we speciaal voor de Tour Femmes hierheen zijn gekomen waarop ik beken dat we er totaal geen weet van hadden. Het interview is subiet over. 

We lunchen, sjokken nog wat rond en besluiten terug te rijden. De stad uit komen met al die versperringen is verdraaid lastig. De auto stond precies waar de race vlak langs gaat en wij rijden zinloze rondjes om een uitweg te vinden. We komen bij een kruispunt waar alles afgezet lijkt. Ik open het raam en vraag de mannen in uniform hoe we terug kunnen naar Boussac. De man zegt vriendelijk: ’jullie mogen hier wel even rechtdoor de weg oversteken, dat is makkelijker voor jullie. Ik wil het vertalen aan Bart maar die geeft gas, slaat rechts af en gaat recht op de goddank nog lege finish af om direct na de finish links af te slaan. Het moet gezegd worden, we zitten keurig op de weg naar Boussac maar mijn ogen kijken verwilderd om me heen op zoek naar woedende gendarmeries die ons uit de auto gaan sleuren. ’Wat doe jij nou Bart! We moesten rechtdoor!’ Bart kijkt ongemakkelijk en mompelt dat hij dacht het begrepen te hebben en dan gier ik het uit. We zijn wel als eerste over de finish gekomen, ook al was het in een auto. Daar gaan we straks op toosten! 

’s Avonds speelt er een band op de camping. Wanneer het lied ’Dancing op the moon’ klinkt verzucht de eigenaresse dat dit altijd háár song was. ‘Maar toen was ik nog jong’. Ze steekt nog maar een sigaret op en neemt een slok van haar bier. Geweldige vrouw, de aristocratie straalt van haar af en dat in combinatie met de altijd aanwezige sigaret in haar mondhoek en het rondscheuren in het golfkarretje over de camping om overal even mee te helpen zorgt ervoor dat deze camping bij mijn favorieten komt. Toch rijden we morgen verder. Even mijn weerapp checken.