Op naar Oban (3)

Heerlijk geslapen! Wat later deze ochtend gaan we met de trein naar Oban, maar nu eerst ontbijten. Een continentaal ontbijt, niet echt Schots op de optionele keuze voor havermout na. We doen het deze ochtend rustig aan. Nog een keer Glasgow in hoeft niet voor ons. Daarom heb ik alle tijd om mensen te observeren, iets wat ik dolgraag doe.

Er is een jongeman die hoogstwaarschijnlijk nét begonnen is in dit hotel. Er is verder een blonde jongedame die het ontbijt voortvarend regelt, en straks weer achter de receptie staat. Zij stuurt twee jongemannen aan. De ene heeft het al aardig door: als zij met haar hoofd gebaart naar een doek veegt hij daarmee acuut driftig de tafeltjes af. Stuurt ze hem met vuile vaat naar de keuken, komt hij terug met een stapel schone borden. De andere jongeman staat er diep ongelukkig bij en weet zich geen raad met het leven, zijn lichaam en zijn taken van vandaag. Aarzelend pakt hij twee bordjes van de kar met vuile vaat en sjokt moedeloos naar de keuken. Met lege handen komt hij terug. Ik zie de blondine zuchtend naar hem loeren. Ik hoop zo dat de knul ziet dat er vuile tafeltjes zijn en het brood op is en een van de twee koffiemachines leeg, maar hij pakt één kopje op en sjokt ermee naar de keuken. De blondine vertrekt haar mond, stort koffiebonen in het apparaat, stevent naar de keuken en haalt brood terwijl ze en passant de vuile vaat meeneemt. Dit gaat vast niet goed aflopen voor de jongeman maar ik zal het nooit weten.

Op naar Oban, een charmant havenstadje aan de westkust. Een treinrit van drie uur. Het wordt al snel duidelijk dat we nu de natuur ingaan. Het landschap wordt steeds mooier met meren en bergen die voorbij zoeven. Opeens zijn we er. We stappen uit en het gaat twee minuten later regenen.

Oban betekent ‘de kleine baai’ . In de baai wiegen de bootjes zacht heen en weer. De regen tikt onvervaard door maar dat hoort bij dit land. Ons hotel voor de komende twee nachten heeft een zwembad en ik wil graag zwemmen. Dat heb ik na mijn DBS (deep brain stimulation), mijn hersenoperatie, niet meer gedaan. Een deel van de mensen kan om onbegrijpelijke wijze opeens niet meer zwemmen na de operatie. De eerste keer mag je niet alleen het water in. Ik wil graag uitproberen of ik nog iets van Ranomi Kromowidjojo of Inge de Bruijn in me heb. Ik duik een sportzaak in en binnen twintig minuten heb ik een badpak voor mij en een zwembroek voor Bart gescoord omdat we alle twee vergeten waren onze badkleding in te pakken. We passen goed bij elkaar. Bart staat met de koffers buiten op me te wachten. Op naar ons onderkomen, een prachtig hotel met geruite vloerbedekking en sfeervolle kamers.

Ik loop even later het zwembad in. Best spannend. Ik laat me zakken in het water.. en zwem gewoon weg, als vanouds. Niets aan de hand ik ben enorm opgelucht en spartel vrolijk in het water en zwem baan na baan. Het zou ook wel uitermate triest zijn om een ingrijpende hersenoperatie te overleven en dan te verdrinken in het pierebad.

We dineren in het prachtige hotel, lopen een stukje langs de baai, doen twee spelletjes triominos, drinken een fles rode wijn leeg en zijn simpelweg gelukkig. Morgen maak ik weer een planning maar dit was een lekker ontspannen dagje. Het lijkt wel vakantie!

---