Water, wandelen en whisky.
Bart had een prima nacht en ik sliep beroerd. Niets nieuws dus. Vandaag gaan we een heerlijke wandeltocht in de natuur maken. Zoals vanouds. We kijken hier al weken naar uit. Bij ons vertrek regent het behoorlijk. Ik kan nu mooi mijn nieuwe regenjack uitproberen. Hij is goedgekeurd!
We lopen het dorp uit, de buitenwijk voorbij en klimmen hoger en hoger. Het wordt alsmaar ruiger en mooier! De regen stopt en heel af en toe is er zelfs een straaltje zonneschijn. Dat maakt dat de drassige weiden vol regendruppels opeens een groen tapijt vol met uitgestrooide diamanten lijkt. Ik voel me zo blij!
Een stukje verder staan er Hooglanders. Geeft niks maar één ervan is chagrijnig en staat precies op de route naar het hek waar we dit stuk grond moeten verlaten. Een grote boog eromheen maken wordt moeilijk. Het beest kijkt me strak aan en blaast en snuift. Uit zijn keel komt een diep grommend keelgeluid. Hij stampt boos op de grond. De andere Hooglanders kijken wat vriendelijker toe. Ik maak geen oogcontact en loop in een zo groot mogelijke boog om hem heen. Ik sommeer Bart achter me aan te lopen en geen geluiden te maken. Hij wil nogal eens een heldenrol op zich nemen en dingen als ‘Ho ho’ en ‘rustig rustig’ roepen. Dat valt bij mij nooit heel goed maar het wekt vooral bij de dieren irritatie op. Bart stapt zwijgzaam achter me aan en even later zijn we voorbij het hek en kijkt het dier zowaar wat vriendelijker. De verhoudingen zijn dan ook duidelijk. Hij is de baas hier.
We lopen een paar uur en dan is het genoeg. We zijn bekaf en gaan terug naar het dorp. We ploffen in het begin van het dorp neer en gebruiken een late lunch. Terug in ons hotel nemen we een bad en vertrekken opgewekt naar een rondleiding van ‘The Classic Oban Distillery Tour’. We proeven drie glaasjes peperdure whisky en leren van alles over het whisky proces. Ik hoor zinnen voorbijkomen als:’ De Distillers Edition single malt van Oban is afgewerkt in ex-Montilla Fino vaten, waardoor zoete lagen van vanillecrème, gedroogd fruit en karamel ontstaan, die zich vermengen met het klassiek fruitige, zoute karakter van Oban. Ik begrijp er niet veel van, maar de whisky is lekker en ik ben super trots op Bart die veel juiste antwoorden weet op de vragen van de gids. Zijn whisky avondjes betalen zich uit. Ik maak Bart heel gelukkig door een peperdure fles whisky voor hem te kopen. Hij loopt als ware het de kroonjuwelen ermee naar buiten.
Vrolijk stappen we het restaurant pal tegenover de stokerij binnen. Een hapje eten en dan lekker naar de kamer, pyjama aan en relaxen. Morgen reizen we door naar Fort William. Daar schijnt de natuur nóg mooier te zijn. Hoe was ook alweer die uitdrukking? O ja, ‘Het leven wordt niet gemeten aan het aantal ademhalingen van ons maar aan de momenten die ons de adem benemen.’ Zo is het!
