Vroeg op want de trein naar Fort William wacht niet op ons. Het giet en de weerapp zegt dat het de hele dag zo blijft. Prima, het is in ieder geval niet koud! De trein arriveert en een aantal passagiers stapt alvast naar voren. De statonsmanager brult:’ Hey! Step away from the train and let those people out’. Uit het raampje van de machinist steekt opeens nóg een woest hoofd met een enorme rode baard.’Backwards! Firsrrst people out anddd thán innn’. Niemand durft nog een stap naar voren te zetten. Zouden we in Nederland dit accepteren? Het is in ieder geval heel duidelijk en daar houd ik van!
We checken in bij het hotel in Fort William. De receptionist komt niet uit mijn boeking en bijbehorende naam. Die staat namelijk op mijn meisjesnaam (overgenomen uit mijn paspoort) en is zonder spaties ertussen geschreven.’ U woont in China?’ Eh, nee, in Nederland. De receptionist typt van alles in en zucht diep.’ Nee, uw adres is in China en daar hebt u ook dit hotel geboekt. U woont dus in China’. Hij kijkt me triomfantelijk aan. ‘Nee, nee, nee, ik woon níet in China, ik ben nog nooit in China geweest en ik wíl ook niet naar China! De reis is geboekt in Nederland bij een Nederlands bedrijf’. Het gezicht van de receptionist knapt op als hij ziet dat alles betaald is. Ik verklaar dat Bart mijn man is en hij zet dat op de boeking, geen idee waarom maar anders mag hij vast niet bij me op de kamer. Ik krijg wel de sleutel.
We verkennen de prachtige omgeving. De berg Ben Navis torent naast het stadje op maar is amper te zien door de mist. Het is de hoogste berg van Schotland, de UK en de Britse Eilanden, 1345 meter hoog. Dat is niet erg hoog voor een berg. Bart en ik sliepen in ons tentje op 2600 meter hoogte en klommen veel en veel hoger. Maar deze Ben Navis moet je niet onderschatten. De weersomstandigheden op de top maken het wél moeilijk. De top bevindt zich 355 dagen per jaar in de wolken en per jaar valt er 4350 mm neerslag. Ter vergelijking: in Nederland valt per jaar 850 mm neerslag. Ieder jaar zijn er gemiddeld drie dodelijke ongevallen, vaak getrainde bergbeklimmers die toch verrast worden door plotselinge mist en door valpartijen op het rotsachtige terein.
Om 17:00 uur hebben we een wandeltour met een lokale gids geboekt. We blijken de enige twee boekers te zijn! De rondleiding wordt gegeven door Elisabeth en Nathaniel. Moeder en zoon. Zoonlief is bijna 16 jaar en een leuke lieve knul. We krijgen een hoop informatie over de oorlog, de lokale clans en we bezoeken de episcopale kerk van St. Andrews. De zetel voor de bisschop staat al honderden jaren klaar maar hij is hier nog nooit geweest. Ik ben verbaasd als ik hoor dat de naam Fort William vernoemd is naar de Nederlandse koning Willem III van Oranje! Het maakt je op een rare manier toch een beetje trots. Tussen alle wetenswaardigheden door is er nog tijd genoeg om het over honderdeneen andere dingen te hebben.
We nemen afscheid van onze leuke gidsen en duiken de oudste kroeg van Fort William in. Het is er razend druk! We maken het spannend door laat op zoek te gaan naar een restaurant dat nog voedsel serveert. Bij de meeste gelegenheden staat een bord dat om 19:30 de keuken echt dicht is.
Gelukkig komt het met ons nog goed en kunnen we met volle magen in het hotel nog een afzakkertje nemen terwijl we keer op keer en clever spelen. Ik heb nu al zin in morgen, in de bergen en de natuur. Rust en ruimte en vrijheid in je hoofd.
Als je toch een adres in China hebt,moet je toch er eens heen🤗🤪
Goed bezig hoor boop dat de weergoden voor jullie vandaag beter weer in petto hebben