Vandaag rijden we door naar het plaatsje Saulce-sur-Rhône in de Drôme. We vertrekken zeker niet vroeg. Nog even een praatje met buren Klaas en Elly, uitgebreid ontbijten en dan nog opbreken en inpakken. Om elf uur rijden we eindelijk weg, een rit van vier uur en zeven minuten voor de boeg. Het is onverwacht druk op de weg en we doen er ruim twee uur langer over. De routeplanner heeft vast last van de warmte want hij geeft regelmatig vreemde informatie door. Wanneer we 110 km per uur rijden en nog dertig kilometer moeten, geeft hij aan dat we er nog drie uur over moeten doen. We zijn gefocust op de routeplanner om als eerste te zien dat hij onder het uur komt maar op het display verspringt het van een uur negen minuten naar een uur tien minuten en vervolgens naar een uur elf minuten. Tot we van de snelweg afkunnen en de laatste kilometers razendsnel afgeteld worden. Even voor half zes tuffen we camping la Véronne op en krijgen een prachtig plekje toegewezen. Het is 36° en er zit niet veel energie meer in ons. We eten in het restaurant en zitten zielstevreden voor onze tent in een zacht briesje in de schaduw.
Heerlijk wakker worden in een kurkdroge tent, broodjes halen en met volle magen naar Montelimar, de stad waar de nougat vandaan komt. We waren al eerder in deze stad die ons niet heel erg aanspreekt maar er is vandaag een troefkaart en dat is de grote weekmarkt. We slaan onze slag daar en plunderen de lokale groentekramen. Bedolven onder stengels prei, paprika, meloentjes, uitjes, pruimen, bieten, sla en bessen keren we terug op de camping en duiken het zwembad in. Het is ontzettend warm maar in de schaduw of het water is het heerlijk.
Vandaag is het zondag, de zon schijnt uitbundig en wij gaan Mirmande bekijken. Eigenlijk is de hele reis naar de Drôme met Mirmande begonnen. Ik heb dat vaker, ik zie of lees iets over een verborgen parel en boem…ik ben geobsedeerd en heb een onverklaarbare wens om erheen te gaan. Op Internet zoek ik dan naar nog meer dingen in de buurt die me ook geweldig lijken.
Mirmande is absoluut leuk. Het behoort tot een van de mooiste dorpjes in Frankrijk (les plus belle villages de France) en ik doe werkelijk mijn best die allemaal gezien te hebben! Mirmande is een schattig middeleeuws kunstenaarsdorpje met straatjes van kasseien en het ligt boven op een heuvel. Oorspronkelijk was het een plaatsje met een bloeiende zijdehandel maar toen de productie in zijde afnam raakte het dorp in verval. Gelukkig ontdekte kunstschilder André Lhote en zijn leerlingen het dorp en in combinatie met de omringende fruitteelt bloeide het dorp weer helemaal op. Er zijn nog steeds veel ateliers, waarbij die met keramiek en pottenbakken de boventoon voeren.
Het kerkje is helaas dicht , maar de aangrenzende begraafplaats niet. We lopen langs eeuwenoude graven. Er staan prachtige filosofische bloemrijke diepzinnige boodschappen op. De lokale namenlijst fascineert me, er zijn veel familiegraven met soms plek voor 10 overledenen per graf met namen als Martin, Joami en Peulard. Er is ook een groot graf voor de familie Bert. Gewoon Bert, het klinkt niet echt als een adellijke achternaam.
We slenteren verder langs huisjes uit de 13e eeuw met dikke stenen, kleine raampjes en lage deuren. Het kwik loopt op naar 37°. Absoluut tijd voor een drankje! Laat daar nu net Café Bert zijn, dezelfde naam als boven bij het familiegraf. Café Bert is de hele dag open. Er zijn nog twee café-restaurants maar die zijn alleen rond lunchtijd geopend. Op naar café Bert. We vragen keurig aan een jonge ober of we enkel wat kunnen drinken. ´Bien sûr!´ Hij wijst ons een tafel aan. Net als we gaan zitten komt de eigenaresse aanstuiven. We moeten daar subiet weg want het is een tafel voor viér personen! De jonge ober moet twee tafeltjes van binnen halen, een voor ons en een voor potentiële gasten die nog kunnen komen. Het is geen gezellig begin. Na nog eindeloos lang knullig gewacht te hebben bestellen we een non alcoholische cocktail voor mij en een biertje voor Bart. De eigenaresse smijt twee placemats en bestek voor onze neus en vraagt wat we willen eten. Bart geeft rustig aan dat we enkel wat willen drinken en we krijgen de volle laag. ´Dat is niet de bedoeling, we moeten hier ook eten! Mijn geduld is officieel op en nijdig bijt ik van me dat we gevraagd hebben of we enkel wat konden drinken en dat dat bij de ober geen enkel probleem was. De ober zelf knikt me vanaf een veilige afstand maar bemoedigend toe. De drankjes arriveren en worden koeltjes voor ons neergezet. Bart is inmiddels behoorlijk nijdig. Dat is hij niet snel maar als hij het is, dan stoomt hij behoorlijk. ´Die fooi kan ze op haar buik schrijven, wie denkt die vrouw dat ze is?’
We klokken onze drankjes snel naar binnen om de gastvrijheid van mevrouw Bert snel achter ons te laten maar wanneer je genegeerd wordt is het lastig betalen. Bart: ‘Ik heb het gehad, ik loop naar binnen en reken het daar contant af. Zonder fooi, met een briefje van twintig, dat is lekker lastig.’ Als kers op de taart staat mijn cocktail €7,50 voor €10,00 op de rekening Bart is furieus. Hij blijft demonstratief staan totdat er uit alle uithoeken klein geld is gezocht om hem wisselgeld terug te geven. Ik sta buiten geamuseerd het hele gebeuren te bekijken en zodra Bart er is mompelt hij dat ik 0 sterren moet geven op hun website. Ik vertel hem dat ik de stichter van café Bert boven in zijn familiegraf heb horen omdraaien. We schieten in de lach en dreutelen weg. We passeren nog een crêperie die waarschijnlijk een veel gezelligere keuze was geweest. Gek genoeg geeft café Bert een negatieve lading aan het eerder nog zo mooi gevonden dorpje. We gaan lekker terug naar de camping.
Er is vanavond een feestavond op de camping. Er zijn heel veel inwoners uit het dorp. De hoofdact van vandaag is karaoke en natuurlijk doen we hieraan vol overgave mee. Het nummer dat ik aanvraag is : ’Allez viens boire un petit coup à la maison’. Er zit een verhaal achter onze liefde voor dit specifieke nummer. We kochten de single met dit lied ooit voor welgeteld 0,30 eurocent op een rommelmark in Frankrijk. Sindsdien is het een traditie geworden om steevast dit nummer te draaien na een gezellige avond met vrienden bij ons thuis.
Ik pak de microfoon en roep in mijn beste Frans dat we uit Nederland komen en wat support kunnen gebruiken! Direct springen er een aantal Franse vrouwen op en zingen uit volle borst mee. Mijn nieuwe vriendinnen laten me daarna niet meer gaan. Telkens weer sleuren ze me naar voren voor een lied en of dans. We hebben het prima naar ons zin en sluiten de avond in stijl af om 24:00 uur met “Connemara’ van Michel Sardou. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn.
Vanavond was dat een microfoon, een single van 30 cent, wat durf en geweldige Franse vrouwen!
Toch nog een leuke afsluiting,maar dacht eerst dat Bart z’n rollende spierballen zou laten zien,wel jammer🤪
Prachtig Janneke, je bent onverslaanbaar. Leuk jou en Bart ontmoet te hebben op de camping van Bannes. Met speciale groet van Klaas en Elly Geertsma. Zielverwanten in de kunsten.