Vandaag, woensdag, schijnt de zon uitbundig. Ze geven de komende dagen nogal wat regen af en beduidend lagere temperaturen, voor je het weet zitten we weer thuis en is het herfst. Beter nog even lekker genieten van de zon en dat is precies wat we doen.
Ja hoor, het is donderdag en het regent. Soms zachtjes en dan weer wat harder. Geeft niets want we gaan vandaag het Chateau des Milandes bekijken in Castelnaud- la-Chapelle. Dit kasteel is wereldberoemd geworden omdat Josephine Baker er vanaf 1937 woonde.
Er zijn met dit weer veel mensen op hetzelfde idee gekomen. Er is een lange rij ontstaan bij de entree van het kasteel. Iedereen wacht braaf op zijn of haar beurt. Opeens zijn er brutale toeristen die denken dat regels er niet voor hen zijn. Ze dringen zo de rij in, pal voor ons. De rest van de rij rolt met de ogen, zucht, maar doet niets. Dan Bart. Hij transformeert voor mijn ogen in een plotseling vloeiend Frans sprekende wraakengel. Hij opent zijn mond en er komt geen hakkelig steenkolen frans uit, nee, er rolt een Franse tirade uit waar een doorgewinterde fransoos zich wild van schrikt. ‘Allez! À l´arrière! Nous faisons tous la queue ! Allez, chacun son tour! Faites la queue comme tout le monde! ´De Fransen voor ons kijken verbaasd op. Een buitenlander die zó vurig de wetten van de file d’attente’ verdedigt! Magnifique. Ze steunen hem ook direct en de voordringers druipen af. Ik staar Bart verbaasd aan. Waar komt dat Frans vandaan bij hem? Bart mompelt dat hij geen idee heeft en het nooit meer kan reproduceren. We gieren het uit. Even later huppelen we blij het kasteel in.
Het kasteel heeft werkelijk een waanzinnige geschiedenis. Ik zou er echt zo een boek over kunnen schrijven maar zal trachten het kort weer te geven.
François de Claumont liet in 1489 les Milandes bouwen voor zijn vrouw Claude. Niet zomaar een knullig optrekje maar een prachtig renaissancekasteel met wat gotische elementen, torentjes, wenteltrappen en waterspuwers. In de 16e eeuw stapte de familie Claumont over naar het protestantisme, iets wat de katholieken moeilijk konden verteren. Op 24 augustus 1572, tijdens de beruchte Bartholomeusnacht (bizar, mijn verjaardag en Bart) ontsnapte neef Jacques Claumont op het nippertje aan de katholieke moordpartij op zijn familie en mocht hij bij zijn oom Geoffroy op het kasteel Milandes komen wonen. In 1574 vergiftigden de katholieken oom Geoffroy.
Nu had Geoffroy net zijn dochter Anne onterfd omdat ze met een katholiek trouwde en zo erfde bofkont Jacques het kasteel. Hij genoot er lang van, hij werd maar liefst 93 jaar oud. Zijn nakomelingen die het kasteel erfden verwaarloosden het nogal en de Franse revolutie gaf de genadeklap. Milandes werd verkocht. Tussen 1900-1914 werd het prachtig gerestaureerd, er werd een vleugel aangebouwd, er kwamen nieuwe torens en er kwam een wijnmakerij en een prachtige Franse tuin en een park in Engelse stijl bij.
Vanaf 1937 komt Josephine Baker in beeld. Zij huurde eerst het kasteel en kocht het in 1947 met haar 4e man Jo Bouillon. Het hele kasteel draait tegenwoordig enkel nog om Josephine Baker.
Het leven van de iconische Josephine is dan óók al zo boeiend!
Josephine Baker, geboren in 1906 in Missouri, opgegroeid in armoede, in New York ontdekt als danseres en naar Parijs gehaald voor een grote revue, waar ze praktisch naakt danste in het beroemde bananenrokje, wat voor heel wat opschudding zorgde. Zou zo’n rokje wat voor mij zijn op warme dagen? Of moet je daarvoor een stijlicoon zijn? Naast dansen zong ze, het geld stroomde binnen. Geld dat ze net zo hard weer uitgaf aan goede doelen! Ze trouwt met Jean Lion, een joodse man en krijgt de Franse nationaliteit. Het is haar derde huwelijk. Ze trouwde eerder al met Willie Wells en William Howard Baker, van wie ze zijn achternaam als artiestennaam overnam. Ook haar 3e huwelijk eindigt snel in een scheiding maar ze helpt wel Jean en zijn familie vluchten naar Amerika aan het begin van de oorlog. Zelf blijft ze in Frankrijk en gaat bij het verzet als inlichtingen agent. Haar muziek werd gebruikt om gecodeerde berichten te verzenden.
Haar hele leven vocht ze tegen racisme. Voor haar was er één ras: het menselijke ras.
Haar 4e huwelijk is met Jo Bouillon en samen stichten ze ‘het Dorp van de Wereld’. Ze adopteren twaalf kinderen van allerlei nationaliteiten en religies om te laten zien hoe die in vrede samenleven. Het huwelijk met Jo is ook geen succes. Ze gaan in 1957 uit elkaar en Jo vertrekt naar Argentinië. Hij overlijdt in 1984 maar ligt wel bij Josephine in hetzelfde graf op de begraafplaats van Monaco.
Helaas is Josephine erg belabberd in het beheren van haar geld. Ze geeft het met bakken uit. In 1964 dreigt het kasteel geveild te worden maar Brigitte Bardot weet dit te voorkomen. In 1969 wordt het kasteel toch geveild voor slechts een vijfde van de marktwaarde. Josephine, die op tournee was, kwam overstuur terug, belegerde het kasteel en verschanste zich in de keuken. Ze werd uit het kasteel gegooid. Met hulp van prinses Grace van Monaco kon zij zich vestigen aan de Franse Riviera. Ze ging weer optreden om geld verdienen, raakte geheel uitgeput en overleed in 1975 aan een hersenbloeding. Wat een leven!
Na al die familie intriges, is het tijd voor wat actie in de kasteeltuin! Er is bij het kasteel ook een grote roofvogelshow met maar liefst twaalf soorten roofvogels. De valkeniers vertellen dat geen enkele roofvogel echt te temmen is en dat geloof ik graag. De vogels zijn en blijven wild. De enige reden dat ze na hun vlucht terugkeren op de handschoen is een slimme beloning in de vorm van rauw vlees.
Mijn grote favoriet is absoluut de grote grijze uil (de Lapland uil). Met zijn gigantische hypnotiserende ogen en een geweldige vleugelspanwijdte zweeft hij muisstil door de lucht. Het heeft iets magisch en spookachtigs tegelijk. Bart gaat voor de grootste vogel, de witkopzeearend met gigantische klauwen. Gelukkig vliegt die niet vlak over onze hoofden!
We lopen nog even door de Franse tuinen rondom het kasteel. Alles is perfect symmetrisch en strak geknipt en gesnoeid. Misschien moet ik thuis ook eens een liniaal erbij nemen.
Het delen van mijn reisverhalen op mijn site jannekeschrijft.com (die ik vaak ook op Facebook zet) is een feestje! Het wordt heel goed gelezen en soms levert het een heel bijzondere verrassing op. Zoals ook deze vakantie…
Ik schreef een stukje over Sarlat en krijg ineens een berichtje van Annet. Zij woont al 26 jaar in Frankrijk in een dorpje vlakbij Sarlat en schrijft enthousiast: ’Wat ontzettend leuk dat je nu hier in Vézac bent! Ben je nog in de buurt?’ Toen ik dat bevestigde stelde ze direct voor om gezellig met z’n vieren te gaan eten. Haar man Robert, Annet, Bart en ik. Annet wil namelijk dolgraag mijn boek Sijpelend gif kopen en direct ook maar een exemplaar voor haar vriendin. Hoe gaaf is dat?! Natuurlijk zei ik direct volmondig ‘JA’.
Donderdagavond schuiven we aan in een gezellig restaurant. En werkelijk vanaf het eerste moment kletsen we alsof we elkaar al jaren kennen. De klik is er meteen. Helaas heeft ook Annet parkinson en dit is voor haar de allereerste keer dat ze iemand ontmoet en spreekt die óók die rare ziekte heeft. Het schept direct een onzichtbare band. Zoveel herkenning maar ook zoveel positiviteit. We babbelen en delen ervaringen alsof we oude vriendinnen zijn.
Een onvergetelijke mooie avond vol warmte en verbinding en een flink aantal boeken die een mooi nieuw thuis hebben gevonden.
Dank je wel lieve Annet, voor deze prachtige waardevolle herinnering!
