Oud gif, brocante buit en een verdwaalde Voltaire
Het is vrijdag en dat betekent maar één ding: verkasdag. De allerlaatste keer deze vakantie. Er staat vandaag een aardige rit op het programma. We doen, inclusief de plas- en koffiepauzes, zeven uur over de 550 kilometer naar camping le Lido in Veneux-les-Sablons, wat weer deel uit maakt van de gemeente Moret-Loing-et Orvanne in het departement Seine-et-Marne. Dit is een hele mond vol en een nogal prestigieuze naam voor een dorpje met 4713 inwoners, maar het grenst aan het prachtige bos van Fontainbleau én het indrukwekkende kasteel van Fontainebleau (!) ligt om de hoek.
De warmte is weg maar het is hier droog en de temperatuur is aangenaam. Ik zie dat het thuis pijpenstelen regent, mij hoor je niet klagen.
We hebben absoluut geen zin om vandaag te koken. Op de camping kan je alleen een pizza bestellen maar er staat óók een foodtruck met Thais eten. Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren dat ik ooit Thais heb gegeten dus het is compleet nieuw voor me. De mensen in de foodtruck zijn ontzettend lief. Voor ik überhaupt wat kan bestellen proppen ze me vol met proefhapjes, wat lastig is want ik vind alles lekker! Uiteindelijk kies ik een gerecht uit, waarvan ik de naam niet meer weet. Maar absoluut een schot in de roos.
Buik vol en humeur top! We lopen nog even naar de Seine. Die stroomt hier op vijf minuten lopen voorbij, op weg naar het Kanaal. Het is inmiddels behoorlijk fris, we gaan lekker in onze tent triominos spelen.
Wakker worden hier is even wennen. Hier is het ’s nachts een stuk frisser dan zuidelijker en al zal de temperatuur volgens verwachting straks naar een aangename 25° gaan, nu is het 11°.
Ik heb op internet eindelijk op korte afstand een brocante (antiekmarkt) gevonden in Fontaine-le-Port. Er staat wat vaag bij dat het langs de oever van de Seine is dus we zoeken ons een ongeluk. Dan zien we in de verte een hele rits auto’s staan langs de oever en iemand sjouwen met een oude stoel op zijn rug. Bingo! We weten dat we op jacht kunnen gaan naar een mooi souvenir.
De markt heeft die heerlijk Franse laissez-faire sfeer. Vaak is een kraam onbemand omdat de standhouders elkaar gezellig opzoeken en een wijntje drinken. Er is echter steevast iemand die weet hoe de kraamhouder heet en we roepen afwisselend om ‘Jean’ en ‘Patrick’ en ‘Claude’, de laatste naam klinkt ietwat raar om hard te roepen maar het werkt wel. We kopen een prachtig schilderij en een buste van Voltaire bij standhouder Jean, die werkelijk geen idee had wie die buste nou voorstelde. Zijn buurman ook niet en samen gniffelen ze over het feit dat ze geheel onwetend van wie de buste was, wél de verlichte dichter verkocht hebben. Voltaire reist gezellig met ons mee.
Het is tijd voor een flinke dosis cultuur. We gaan naar Château de Fontainbleau, iets waar ik me al dagen op verheug! Het is een enorm kasteel uit de 12e eeuw (het was eerst een klein jachtslot tot koning Frans I het liet verbouwen tot een groot renaissancepaleis), met meer dan 1500 kamers(!) en het was eeuwenlang de lievelingsplek van vorsten als Frans I en keizer Napoleon.
Ik ben helemaal blij hier rond te dwalen en kijk mijn ogen uit in de balzaal met alle versieringen en fresco’s, de bibliotheek en het keizerlijk theater.
Dan sta ik opeens in de slaapkamer van Napoleon en heb ik een kippenvelmomentje. Ik zie helemaal voor me hoe Napoleon in de nacht van 12 op 13 april 1814 hier een zelfmoordpoging deed nadat hij gedwongen troonsafstand moest doen.
Hij pakt het flesje gif dat hij al sinds de rampzalig verlopen Russische tocht in 1812 in een buidel om zijn nek draagt en neemt het in, hij wil de eer aan hemzelf houden en niet levend gevangen worden genomen. Hij drinkt het leeg… Zijn zelfmoordpoging mislukt: het gif is dan al ruim twee jaar oud en de opium en dodelijke planten hebben een deel van hun werkzaamheid verloren. Hij krijgt er enorme maagkrampen van waardoor het gif er vrijwel direct weer uitkomt. Bitter zegt hij: ‘zelfs de dood wil mij niet hebben’.
We dreutelen maar door naar de binnenplaats en die nu ‘Cour des Adieux’ heet. Op 20 april 1814 nam Napoleon hier afscheid van zijn trouwste elite-eenheid: de Vieille Garde, dit vlak voor hij naar Elba vertrok om daar in ballingschap te leven. De meeste soldaten waren in tranen. Napoleon was populair bij zijn troepen. Hij was betrokken en kende de namen van vele veteranen, sprak vaak met zijn soldaten en deelde hun ontberingen op het slagveld. Heldenmoed beloonde hij rijkelijk. Hij schafte ook de lijfstraffen in het leger af, wat de waardering van zijn soldaten nog meer vergrootte. Geniale veldtochten en strategische overwinningen gaven zijn troepen veel zelfvertrouwen. Hoewel later na de desastreuze veldtocht naar Rusland in 1812 de teleurstelling onder de soldaten groeide bleef de Oude Garde hem tot het einde toe trouw.
We bekijken ook nog het privékabinet, dit is ingericht met nog helemaal in origineel goud- en rood tinten empiremeubilair. Hier tekende Napoleon zijn historische troonsafstand.
We zien verder nog de Troonzaal, het is de enige bewaard gebleven troonzaal in heel Frankrijk.
Als afsluiter vergapen we ons in een aparte vleugel van het kasteel aan de persoonlijke bezittingen van Napoleon. Zijn iconische steekhoeden, zijn legendarische veldbed en de wieg van zijn zoon.
Het is werkelijk een geweldig kasteel om te bezoeken, een aanrader! Ik ben blij dat ik nu de laatste van de drie beroemde kastelen in de regio Ile-de-France bezocht heb. Versailles, Chantilly én Fontainbleau.
Eenmaal terug op de camping is de keukenploeg wéér in staking. Het wordt een patroon, weer geen zin om te koken. Vandaag staat er een foodtruck met Caribisch eten. Weer wat nieuws om te proberen. Het smaakt best wel lekker maar de Thaise maaltijd, die krijgt van mij de culinaire hoofdprijs.
Tijd om nog even sportief te zijn. We gaan badmintonnen. Helaas is het veldje bezet door twee vrouwen maar die willen gelukkig wel een dubbel spelen. Het fanatisme zit er goed in want het gaat om de eer van de camping. We meppen ze redelijk eenvoudig van de baan, ja hoor, de sportieve dominantie is gevestigd.
We kunnen gaan slapen.
