Hitte en stille melancholie (4)

Het is alweer woensdag, een week geleden vertrokken we vanuit huis.
Vandaag willen we naar Valence gaan, de hoofdstad van de Drôme. Een half uurtje later zijn we er al. De stad ligt aan de rivier de Rhône die veel breder is dan ik verwacht had. Met een flinke dosis winkeldrang naar shirts voor Bart begeven we ons vrolijk naar Avenue Maurice Clerc. We hebben namelijk gelezen dat daar vandaag een markt met kleding is. Helaas valt de markt enorm tegen, wat is hij klein! De teleurstelling over het formaat is zelfs groter dan de markt zelf! Is iedere lokale verkoper op vakantie of staan ze er allemaal enkel op de zaterdag?

Het is ook nog eens ontzettend warm. De extreme hitte zuigt alle energie uit ons weg. Valence is het Latijnse woord voor kracht (Valencia) en het is ironisch dat juist deze stad ons zo futloos maakt.
Het is wel een prachtige stad en ik kom er graag nog een keer terug. Zeker omdat het de stad van de Kunst en Geschiedenis is. Er zijn genoeg dingen die ik dolgraag wil bekijken maar niet nu en niet vandaag. We slenteren nog door Parc Jouvet en drinken ijskoude drankjes op een rustig pleintje onder de bomen. Daar besluiten we terug te gaan naar de camping. Het is simpelweg te warm om nog te kunnen genieten van deze stad. We lopen terug naar de auto door wat winkelstraatjes als we nog een spektakel voorgeschoteld krijgen. Uit de winkel voor ons komt een hoop kabaal en gegil. Wat blijkt…Een winkeldief is op heterdaad betrapt! De dader weet echter te ontsnappen en zet het op een sprinten. Hij stuift voorbij de Franse postbode die op zijn elektrische fiets zijn ronde maakt. Die ´voleur´ halen ze echt niet meer in en ik zal nooit weten of hij zijn buit meegenomen heeft.

Terug op de camping hebben we het zwembad eerst voor ons alleen maar dan komt Jean Pierre erbij. Jean Pierre is weduwnaar en hier twee maanden alleen op vakantie. Zijn vrouw overleed twee jaar geleden aan een hersentumor en hij kwam hier vaak met haar. Hij kent de oude eigenaar van de camping, alsmede de nieuwe eigenaar die nu twee jaar aan het roer staat en zijn twee zonen die klussen doen op de camping. Het is een charmante maar eenzame man en je ziet hem opkikkeren als hij zijn levensverhaal mag vertellen. Hij vraagt nooit wat aan mij maar dat is niet belangrijk. Al snel zou ik een boek kunnen schrijven over zijn leven. Toch maakt het me een beetje triest, juist omdat hij zo laconiek en sterk wil overkomen.

Vandaag, donderdag, stappen we in de auto om naar La Garde Adhémar te gaan. Dat is Frankrijk op zijn best. Het plaatsje is een stukje Paradijs op aarde en hoort dan ook tot de ‘Plus Beaux Villages de France´. Het ligt op een kalkstenen uitloper en kijkt weids uit over het landschap van de Drôme en de Mont Ventoux. We lopen door zonovergoten straatjes en steegjes. De liefde en zorg van de inwoners voor dit stadje spat ervan af. Overal staan bloemen en het straalt een vreedzame rust uit.
We stuiten op een charmant oud pand wat te koop staat. Onze creatieve breinen slaan direct aan. Misschien worden wij ook een lagardien en lagardienne, dit zijn de namen van de inwoners van dit dorp. Op het dorpspleintje bestellen we bij het theehuisje (en tevens épicerie) lekkere drankjes en verbouwen virtueel het hele pand.
Het is heerlijk om zo te fantaseren. Er komen zachtblauwe openslaande luiken en potten met lavendel en geraniums op iedere traptrede van de grote trap op de binnenplaats. We renoveren authentieke elementen zoals natuursteen en het balkenplafond en combineren dit met modern comfort. Het wordt een plaatje!
Even flitst het door me heen dat zonder die stomme parkinson wij nu waarschijnlijk een echt huis hadden gehad in Frankrijk. De ziekte heeft een streep gehaald door deze droom maar onze fantasiedroom erover kan hij mooi niet afpakken.

We lopen door de kruidentuin, de Jardin des Herbs. De terrasvormige tuin ligt net onder de oude romaanse kerk Saint Michel uit de 12^e eeuw. Er staat lavendel, rozemarijn en er zijn talloze geneeskrachtige kruiden. Je kijkt er prachtig uit over de vallei. Er spelen een paar jongetjes uit het dorp die me vrolijk ‘bonjour madame’ toeroepen.

Op de terugweg doen we nog het plaatsje Saint-Paul-Trois-Chateaux aan maar dat kan onmogelijk tippen aan La Garde Adhémar. Na een drankje op een terras met de toepasselijke naam ´De Drie Platanen´ gaan we gauw terug naar de camping, naar het zwembad en de verhalen van Jean Pierre!

---