Het is vrijdag en vandaag gaan we weer verder op onze tour de France . We koersen vandaag naar Solède in Zuid Occetanië. Het plaatsje, slechts 25 kilometer verwijderd van de Spaanse grens, ligt aan de voet van het Albères-massief in de Pyreneeën Oriëntales en pal aan het riviertje de Tassio. Het stroompje is zo goed als drooggevallen, zelfs pootjebaden lukt niet overal meer. Solède ligt 14 km van het schilderachtige Collioure. Vandaag geen enkele ‘bouchon’ (file-ellende), het is slechts 3,5 uur rijden en langer doen we er ook niet over. Om 13:00 uur rijden we de kleine maar heel gezellige camping la Coscolleda op.
De campingeigenaren, Fanny (heerlijk detail, géén Franny zoals in mijn laatste boek) en Mathieu zijn een heel leuk jong stel. De vriendelijkheid en het enthousiasme spat ervan af. Fanny huppelt gezellig mee om ons plaatsje aan te wijzen. En wat voor plek! Er staat een gigantische eeuwenoude boom. Een echte blikvanger. Het nadeel is dat de wortels van de eeuwenoude knoestige boom aan de oppervlakte liggen. Gelukkig is er nog genoeg vlakke grond over om de tent neer te zetten.
We zetten de tent op, inmiddels zijn we een geoliede machine.
Haringen erin, drie palen opblazen, alles strak trekken en de paal van de luifel erin.
Als de tent staat besluiten we een kennismakingsrondje over de camping te maken.
Mijn blik valt op een auto die moeizaam achteruit probeert te keren. Nogal onbegrijpelijk want er is genoeg ruimte, er is zeker drie meter vrij naast zijn auto. Hij gaat tweemaal schuin vooruit en tweemaal schuin achteruit en dan…KRAAAAK. Met een flinke klap boort hij zich in de geparkeerde auto. Ik sta verbouwereerd te kijken. De auto lijkt weg te willen rijden en ik verander in een soort buurtpreventie en stap erop af en steek mijn hand op en zeg hardop zijn nummerbord (die ik natuurlijk 30 seconden later alweer ben vergeten). De man aarzelt even en stapt uit. Hij is duidelijk in de flower power-tijd blijven hangen. De overjarige hippie heeft lang grijs golvend haar, een fleurige band om zijn hoofd, een diep openstaand vetershirt en een vale wijde spijkerbroek. Ik loop op hem af en Woodstock vraagt: ‘Is dat uw auto?’ ‘Nee, gelukkig niet maar minder gelukkig voor de eigenaar. U hebt hem flink geraakt. Uw eigen auto zit trouwens ook behoorlijk in de kreukels.’ Ik geef Bart een subtiel duwtje: ’Blijf jij even bij deze meneer wachten?’ en haast me naar Fanny bij de receptie. Die weet direct van wie de auto is en de eigenaar loopt nog geen 30 seconden later met me mee om de treurige aanblik van zijn eerder zo mooie auto te aanschouwen. Onze hippie lijkt helemaal in balans. ‘C’est la vie, n’est-ce pas ?’ mompelt hij tegen mij en gelaten zuchtend pakt hij zijn papieren. Wij gaan borrelen in de bar bij het zwembad en het is daar zo gezellig dat we er blijven eten en tapas bestellen.
We spelen nog een vier sets tafeltennis die ik alle vier win. Ik heb de sportieve overwinning maar Bart weet het bordspel ´Keezen´en ´Sequence ´glorieus te winnen. Zijn mannelijke trots gered én een zonnig humeur! De perfecte balans voor een gezellige man.
Fanny (die ik in 70% van de gevallen per ongeluk Franny noem) en Mathieu hebben een simpel maar geniaal systeem voor verse broodjes in de ochtend. Via een app kan je tot 18:00 uur doorgeven wat je de ochtend erna wilt hebben. Er zijn vier verschillende baquettes, pain complet, croissants, pain au chocolat, raisins, chausson aux pommes, pépita (geen idée wat het precies is maar het is met chocolade en pudding dus vast lekker) café, thé of chocolat chaud. De volgende ochtend komen ze je bestelling om 8 :30 uur vrolijk afleveren bij je tent, caravan of camper.
Later die ochtend rijden we naar Angelès- sur-Mer. Het is daar marktdag. Mijn verwachtingen zijn na het debacle in Valence laaggespannen maar dat is ongegrond. De markt is enorm groot en een bonte explosie van geuren en kleuren. We slaan een hoop fruit in. Nagenoeg alles is biologisch en het fruit, warm van de zon, smaakt ongelooflijk lekker. Meloen, nectarines, perziken, pruimen, mirabellen, ik kan niet kiezen en koop het allemaal.
Ik vind geen leuke shirts voor Bart maar wel een korte broek. Best handig als hij even kijkt of de maat klopt. Onder zacht sputterend protest kruipt Bart in de bus van de kraamhouder om daar te passen en ik draaf met andere maatjes en andere modellen heen en weer tussen de bus en de uitgestalde waren. Dan raak ik in een leuk gesprek gewikkeld (ik vind het altijd heerlijk om frans te kunnen praten) met de marktkoopman en Bart, in zijn onderbroek in de bus, is even vergeten tot ik zijn hoofd grijnzend om de deur zie, geduldig wachtend op zijn broek. Mét nieuwe korte broek en kilo’s fruit verlaten we de markt. In een grote supermarkt scoor ik uitgerekend dáár, naast de rest van de boodschappen, zomaar drie leuke shirts voor manlief.
We zitten ‘s avonds tot 1:00 uur buiten. Het is zo lekker qua temperatuur dat we geen zin hebben om al te gaan slapen. Alles vertraagt. Hier en daar hoor je zacht het gelach van andere levensgenieters die net als wij nog buiten zitten en af en toe snijdt het schijnsel van een zaklantaarn door de duisternis: veelal de herkenbare tocht van ouders met slaperig kind op weg naar het toiletgebouw.
Onder de zwoele Franse sterrennacht dooft langzaam het laatste gelach en zoeken ook wij ons luchtbed op.
Gelukkig geen foto van Bart in zijn onderbroek😂
Erg leuk geschreven