Franse parels, fysieke malheur en een kleine pyromaan (06)

Het is zondag, de zon schijnt uitbundig maar eerlijk gezegd gaat het niet heel goed met me. Ik ben uitgeput. Thuis was mijn ferrotine- en hemoglobinegehalte al te laag en kreeg ik ijzertabletten voorgeschreven. Daar werd ik knap beroerd van en eerlijk gezegd stopte ik met inname ervan. Ik dacht dat het met een flinke dosis optimistische zelfmisleiding op vakantie vast beter ging. Spoiler alert: dat deed het niet.

De realiteit was dat een Franse arts mijn bloed liet controleren en ik ernstige bloedarmoede heb. Mijn ijzerreserves zijn simpelweg op waardoor mijn lichaam weigert genoeg rode bloedcellen aan te maken en mijn organen te weinig zuurstof krijgen. Dat verklaart waarom zelfs opstaan en een stukje lopen voelt als en olympische prestatie!
Een ijzertransfusie zou nu de beste oplossing zijn maar er is hier in Frankrijk een wachtlijst voor. Ik begin direct weer met tabletten met ferrotine en eenmaal terug in Nederland regel ik direct een ijzerinfuus. Beloofd! Ik krijg nog een preek over hoe gevaarlijk deze lage weerstand is en hoe kwetsbaar ik nu ben.
Ik beloof heel goed voor mezelf te zorgen en kijk naar mijn arm waar een enorme bloeduitstorting op zit. Echt goed prikken konden ze niet. Ze hebben de stuwband om mijn arm na het prikken niet losgemaakt. Ik lees later op Internet dat hierdoor juist bloedwaardes kunstmatig hoog uitvallen. Verdorie, ze waren al zo laag. Merci beaucoup. Eenmaal thuis maar snel op herhaling.

Voor nu is het plan: goed voor mezelf zorgen en het gaspedaal loslaten. Lange bergwandelingen zitten er dit keer niet in. Niet alleen door mijn gebrek aan energie maar Bart kampt momenteel met een hardnekkige hielspoor. Samen vormen we een lekker dynamisch duo: de een heeft geen zuurstof en de ander kan niet lopen. We drinken er maar een glaasje op.

We rijden naar Collioure, een heel charmant stadje in het uiterste zuidoosten van Frankrijk en vlakbij de grens van Spanje. Eromheen liggen wijngaarden en je ziet de Pyreneeën liggen. Ooit was het een belangrijke havenplaats en behoorde het aan het koninkrijk van Mallorca. De koning van Mallorca liet er een zomerpaleis bouwen, later werd dit omgebouwd tot een fort. Nu vormt dit fort nog steeds het middelpunt van de stad. Collioure heeft een belangrijk artistiek centrum. Veel schilders, waaronder Pablo Picasso, verbleven hier langere tijd en maakten talloze kunstwerken van de straatjes, de kustlijn, vuurtoren en het fort. Het waren vooral schilders van het ´fauvisme´.

Het fauvisme is een kunststroming in Frankrijk uit de vroege 20^e eeuw en kent een explosie van felle primaire kleuren en eenvoudige vormen. Dikke verflagen zonder diepte of schaduw, de kleur hoeft ook niet te kloppen als het maar lekker toont. De naam komt van fauves wat ´wild beest´ betekent. Eerlijk gezegd ben ik niet een grote fan van deze kunststroming waar bekende schilders als Matisse en Derain tot behoorden.
Je kunt een wandeling maken door de stad. Het heet ´le chemin du Fauvisme´ en de tocht leidt je langs plekken waar de schilders destijds stonden te werken. Helaas is mijn eigen innerlijke ‘energiebeest’ in winterslaap en kiezen we voor een terras uitkijkend over de zee en het fort.

Helemaal gesloopt keren we terug op de camping. Tijd voor comfort food. Simpel en doeltreffend, zo’n plastic shaker flesje pannenkoekenmeel. ’Slechts water toevoegen en schudden’. Kind kan de was doen, aldus de verpakking. Wat even later in de pan ligt lijkt niet op de pannenkoeken van thuis. Het is een rare substantie en het weigert goed te garen. Een deprimerend hoopje deegprut ligt badend in de stroop op ons bord. Bepaald geen succes. We gaan snel naar de bar om daar patatas bravas te bestellen, die wél gelukt zijn.

Vandaag rijden we naar Castelnou. Weer zo´n parel op de lijst van de mooiste dorpen in Frankrijk. Het ligt 35 kilometer van de camping.
Het middeleeuwse kasteel steekt fotogeniek boven het dorpje uit en we lopen door authentieke steile straatjes met eeuwenoude stenen en kleine winkeltjes en boetiekjes van lokale kunstenaars en ambachtslieden. Op de achtergrond zie je de berg Canigou liggen.

De auto parkeren we buiten de dorpsmuren. Nagenoeg alle plaatsjes hier zijn autovrij, wat niet heel verrassend is als je ziet hoe smal de straatjes zijn.
Ondanks al zijn perfectie ´pakt´ het dorpje me op de een of andere manier niet. Er wonen ongeveer 280 inwoners maar ik ´zie´ ze niet. Waar zijn ze? Geen potten met planten, geen waslijnen, niets. Het dorp leeft niet voor me, het lijkt een perfect decor zonder ziel.

Terug naar de camping en het zwembad. Net op tijd om het Spaanse buurjongetje te betrappen op het spelen met een aansteker achter de twee tenten van zijn familie. Ik heb weinig trek in een beginnende pyromaan naast ons, alles is hier kurkdroog. Hoewel we een hekel aan klikken hebben willen we zeker weten dat onze buurjochie niet een nieuwe bosbrand aansteekt dus ‘verraden’ we hem bij zijn ouders. Die nemen het gelaten ter kennis aan.

---