Er is vandaag een groots aangekondigde antiekmarkt in Collioure, van 9:00 tot 18:00 uur, onze antiekharten gaan er sneller van slaan! Deze kans laten we niet aan onze neus voorbij gaan. Hup, in de auto! Op naar de Esplanade François, op zoek met andere gepassioneerde verzamelaars naar verborgen schatten. De markt heeft volgens Internet geweldige verzamelobjecten.
Eenmaal gearriveerd kijken we om ons heen. En nog eens. Wat er staat? Slechts enkele kramen met wat stoffige Dinky Toys autootjes… dat mag je met wat goede wil nog verzamelobjecten noemen maar de rest? Schaaltjes, soepkommen, schilderijtjes met geborduurde werkjes… het mag geen naam hebben.
Al faalt de antiekmarkt jammerlijk, de sfeer, de zon, terrassen die uitkijken over de azuurblauwe zee en heerlijke glazen koel vocht laten de teleurstelling snel verdwijnen.
Het is donderdag 13 juli en we rijden naar Banyuls-sur-Mer. We hebben daar een bezoek en tevens proeverij geboekt van verschillende wijnen met wat hapjes.
Banyuls-sur-Mer is een charmant kustplaatsje en slechts acht kilometer verwijderd van de Spaanse grens. Toch is de sfeer er uitgesproken frans en mediterraans. De wijngaarden lopen tot aan de zee. Er zijn volop fijne kiezel- en zandstrandjes en op de achtergrond lijken de Pyreneeën in zee te plonzen.
We hebben nog net tijd om een enorme ijscoupe naar binnen te werken en stappen vervolgens opgewekt naar het Domaine Madeloc. Dit is een wijngoed van twintig hectare, opgericht door Pierre Gaillard in 2002. Zijn drie zonen werken ook in het bedrijf dat maar liefst vier verschillende wijndomeinen bezit, een echt familiebedrijf met grote passie voor de druif.
We zijn de enige twee bezoekers en worden meegenomen naar de kelders waarin onze gids ons een spoedcursus geeft over de stadia van de productie van de Banyuls wijnen. Van pluk tot fles. We bezoeken de grote tuin waar regelmatig zwoele zomeravonden worden gegeven met hapjes én de typische Banyuls, Riversaltes en Maury wijn en worden deelgenoot gemaakt van een bizar productieproces. Ze gieten namelijk de wijn in enorme glazen bolflessen van dertig tot zestig liter! Deze flessen staan bekend als dame-jeannes. De wijn blijft een jaar in deze flessen buiten staan, in de volle zon. Ze noemen het Vin Doux Naturel. De bruinige kleur duidt op de ouderdom en verregaande rijping van de wijn die ik waanzinnig lekker vind. Complex maar zacht en zoet. Wanneer het proces niet goed gaat, gaat de wijn voortijdig oxideren en wordt hij ook bruin maar de smaakt is dan muf of zelfs azijnachtig.
Dan mogen we de wijnen proeven, maar liefst zes verschillende wijnen. Pure passie! Er is een hele schaal met stukjes worst en reepjes kaas, chocolade en schijfjes abrikoos; de wijnen smaken er nog lekkerder door. Uiteraard kopen we een aantal flessen, een geweldige herinnering aan deze middag om komende winter thuis op te drinken.
Vandaag, vrijdag, is het tent-afbreek-dag, inpakken en voort op onze Tour de France. We rijden in vier en een half uur naar camping Les deux Vallées in Vézac in de Dordogne. Volgens de kenners is dit deel, de Périgord Noir, het mooiste van de Dordogne. Wij worden er in ieder geval helemaal blij van. Het is bloedheet, 36° en alles plakt aan ons lijf. Snel de tent opzetten en afkoelen. Dan gaat verdorie de trekhaakkoffer met geen mogelijkheid open. Het slot wijkt niet en blijft hardnekkig dicht. De code die we nu al een jaar gebruiken wanneer we op stap gaan met de bak doet helemaal niets. Bart wil gereedschap aan de beheerder vragen om met grof geweld de koffer te openen. Ik blijf halsstarrig de code invoeren en het proberen. Wel zestig keer. ’Kijk eens wat ik heb? ‘Achter me staat een vrouw. ‘Ik zie je maar hannesen, het klinkt misschien gek, maar misschien is het slot te heet en helpen deze ijszakken?’
Ik vind het een geniaal idee en we houden al babbelend de zakken heel lang tegen het slot. Bart heeft hetzelfde advies gekregen van de beheerder van de camping. Grof geweld moet je zo lang mogelijk uitstellen! Het slot houdt zijn pinnen stevig op elkaar en weigert iedere medewerking. Wanhopig blijven we maar draaien aan de cijfers. Dan staan de cijfers op 237, absoluut niet de code, en springt het slot open! Wat een gekkigheid. We hebben geen zin in een diepgaand onderzoek naar de perikelen van het kofferslot maar vissen opgelucht de tent uit de bak, de tafel en stoelen en zetten geroutineerd ons verblijf voor komende week weer op.
Die avond is er een optreden van Liz Wild op de camping. Liz Wild is een Franse singer-songwriter die rock-blues-en soulmuziek maakt en zingt. Ze zingt, naast haar eigen nummers, werk van iconen als Janis Joplin, Pink Floyd en Kansas.
Liz heeft een fantastische stem en we genieten van dit concert onder de sterrenhemel. Ze laat twee eigen nummers horen en zegt dat ze een cd te koop heeft met deze songs. Na afloop ga ik naar haar toe en vraag om een cd. Blijkbaar verkoopt ze er niet veel van. ´U wilt een cd?´ Ik knik driftig van oui. ‘Maar die kost 12 euro, u wilt hem toch kopen?’ Tsja, zo verkoop je natuurlijk niet veel als je niet uitkijkt. ’Absoluut koop ik hem, zet je er wat op? ‘
‘Waar we vandaan komen? ‘Uit Les Pays-Bas!‘ Wat blijkt? Haar moeder komt uit Rotterdam! Zelf spreekt ze geen woord Nederlands maar de connectie is er meteen. Ik geef haar de boekenlegger van mijn nieuwste boek Sijpelend gif. Ze zegt dat haar moeder dit fantastisch gaat vinden!
Ik ben benieuwd…als er een boek in Frankrijk wordt besteld weet ik wie het was!
Nog helemaal in de ban van de muzikale avond lopen Bart en ik heel zacht zingend naar de tent.
Me and my BobbyBart!.
Beter wordt het niet,met zang van wilde Liz,zoete wijn😋en een mooie mandfles voor op de achterbank voor dorstlessen onderweg🤪